ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ...

ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ಸಂಗೀತದ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿ.... ಮುಗುಳ್ನಗೆ... ಗಾಯನ, ಸಿತಾರ್ ವಾದನ, ತಬಲಾ ವಾದನ.

2012-01-01T13:17:00.003+05:30

ನಿನ್ನೆ ಅಂದರೆ 31st dec 2011ರಂದು ಸಂಜೆ ಕೆಲವು ಆತ್ಮೀಯರೊಡನೆ ನಮ್ಮನೆ ‘ಮುಗುಳ್ನಗೆ’

ಸಂಗೀತಗಂಗೆ ಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಪಾವನವಾದ ದಿನ.ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆಯ ಸಂಗೀತದ ಗುಂಗು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲುಳಿಯುವಂತೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಕಳಶದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಟ್ಟವರು ಸ್ನೇಹಿರತಾದ ರಮೇಶ್ ಗುರುರಾಜ್ ಅವರು. ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸಂಗೀತಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವು ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣಗಳ ಫೋಟೊಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ.

ಸಂಜೀವ್ ಕೊರ್ತಿ

ಪ್ರಮೋದ್ ಕಳಸದ್, ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ್ ಮತ್ತು ರೇಖಾ ಸವಡಿ

ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯರಾದ ಆತ್ಮೀಯರು

ಪ್ರಮೋದ್ ಕಳಸದ್

ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಸಂಜೀವ್ ಕೊರ್ತಿ

ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್

ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ್

ಅಂಜಲಿ ರಾಮಣ್ಣ

ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ಸಂಗೀತದ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿ.... ಮುಗುಳ್ನಗೆ... ಗಾಯನ,

ಸಿತಾರ್ ವಾದನ, ತಬಲಾ ವಾದನ.

by Ramesh Gururajarao on Sunday, January 1, 2012.

ವರ್ಷದ ಕೊನೆಗೆ ನಿಶಬ್ದವಿರಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು... ನಿಜದಲ್ಲಿ, ವರ್ಷದ ಕೊನೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ನಿಶಬ್ಧ ಇತ್ತು.. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಗೆಳೆಯರಾದ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪಾಟೀಲ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯವರು... ಸಂಗೀತದ ರಸಾನುಭವದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಮೇಲೆ ಭವದ ಬಂಧನ ದಾಟಿ ಹೋದ ಲೆಕ್ಕ.... ನನ್ನ ಆ ದಾಟಿಗೆ ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಕಾರಣವಾಯ್ತು...

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯರಾದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ ಅವರ ಗಾಯನ, ಸಂಜೀವ್ ಕೊರ್ತಿ ಅವರ ಸಿತಾರ್ ವಾದನ, ಮುತ್ತು ಕುಮಾರ್ ಅವರ ತಬಲಾ ವಾದನ ಮತ್ತು ರೇಖಾ ಸವಡಿ ಅವರ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತ ಗಾಯನ..... ಇದಿಷ್ಟು, ಈ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ದಿನ ಸಂಗೀತಮಯವಾಗಲು ಕಾರಣ...

ಸಂಜೆಯ ಮೊದಲ ಬಣ್ಣಗಳ ಗುಚ್ಛ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್ ಅವರ ತಬಲಾ ವಾದನದೊಂದಿಗೆ.... ಅಲ್ಲಾಹ್ ರಖಾ ಮತ್ತು ಜಾಕೀರ್ ಹುಸೇನ್ ಅವರಂಥ ದಿಗ್ಗಜರ ಶಿಷ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ತಾಳಪ್ರಪಂಚ ಅದ್ಭುತ.

ತೀನ್ ತಾಲ್ ನುಡಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಈ ಮೆಹೆಫಿಲ್ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ರಂಗೇರಿತು.. ಯಾರೋ, ಉಸ್ತಾದ್ ಅಲ್ಲಾಹ್ ರಖಾ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ, "ನೀವೇಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೀನ್ ತಾಲ್ ನುಡಿಸುತ್ತೀರಾ ?" ಅದಕ್ಕೆ ಉಸ್ತಾದರ ಉತ್ತರ "ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀನ್ ತಾಲ್ ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನೋಡೋಣ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮ ಇದ್ದರೇ, ಮತ್ತೊಂದು ತಾಳ ಕಲಿತು ನುಡಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಅಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ತಾಳ ೧೬ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಈ ತೀನ್ ತಾಲ್ ನುಡಿಸಿದ ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್, ಜೊತೆಗೆ, ಲೆಹೆರಾಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದು ಐಪಾಡ್. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ತಬಲಾ ವಾದನಕ್ಕೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ... ವಿಶಿಷ್ಟ ಎನಿಸಿತು.

ಅವರ ಗುರುಗಳೇ ರಚಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಬಂದಿಶ್ ಗಳು ತಬಲಾ ವಾದನಕ್ಕೆ ಕಳೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ದೆಹಲಿ ಘರಾನಾದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಎನಿಸಿದ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಘರಾನಗಳಲ್ಲೂ ನುಡಿಸುವ "ಕಾಯದಾ" ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ತಾಳ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಲಯಕ್ಕೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬಾರದಂತೆ ನುಡಿಸುವ ಈ "ಕಾಯದಾ" ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾದದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮುತ್ತುಕುಮಾರ್ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ ರೀತಿ, ಅವರ ಸುಧೀರ್ಘ ರಿಯಾಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನುಡಿದಿತ್ತು.

ಇದಾದ ನಂತರ ರೇಖಾ ಸವಡಿ ವಿಭಿನ್ನವೆನಿಸುವ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.. ರೇಖಾ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿಕೆ ಇತ್ತಾದರೂ ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂ ಸಾಥಿ ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ, ರೇಖಾ ಅವರಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದರು. ಕೆ ಎಸ್ ನ ಅವರ "ದೀಪವು ನಿನ್ನದೇ ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೇ" ಗೀತೆಯೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಿಕ್ಕ ಗೀತೆಗಳು ಅಪರೂಪದ್ದಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ರೇಖಾ ಅವರ ಗಾಯನ ವಿಶಿಷ್ಟವೆನ್ನಿಸಿತು. "ಅನುದಿನ ನಿನ್ನ ನೆನೆದು ಮನವು ನಿನ್ನಲಿ ನಿಲ್ಲಲಿ" ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳ ಜೋಡಣೆ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನ " ಎನ್ನ ವಾಮಕ್ಷೇಮ ನಿಮ್ಮದಯ್ಯ". ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯ ಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅವರ ಹಾಡಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಡುವ ಹಾಡು ಬೇಂದ್ರೆಯವರ "ಇನ್ನೂ ಯಾಕ ಬರಲಿಲ್ಲವ್ವ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಾಂವ" ಹಾಡು ತುಂಬಾ ವಿಭಿನ್ನ ಟಚ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ. ಸಾಲುಗಳು ಮೆಲಕು ಹಾಕುವಂಥವು. ಸಾಲು ಸಾಲಿನಲ್ಲೂ ಪ್ರೇಮದಾಟ, ತುಂಟಾಟ ತುಂಬಿ ಹರಿದಿದ್ದು ಈ ರಚನೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಪುರಂದರ ದಾಸರ ರಚನೆ "ಬರಿದೇ ಹೋಯ್ತು ಹೊತ್ತು, ನರಜನ್ಮ ಸ್ಥಿರವೆಂದು ನಾನಿದ್ದೇನೋ ರಂಗಾ" ಕೂಡ ಚೆನಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂತು.

ಇದಾದ ನಂತರ ಹರಿದದ್ದು ಶುದ್ಧ ಸಂಗೀತ ರಸಗಂಗೆ. ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದವರೇ ಆದ ಕಲಾವಿದ ಸಂಜೀವ್ ಕೊರ್ತಿ ಸಿತಾರ್ ವಾದ್ಯವನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ ಅದ್ಭುತ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಚಾರುಕೇಶಿಯ ರಾಗದ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ವಿಲಂಬಿತ್ ಝಾಪ್ ತಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧ್ರುತ್ ತೀನ್ ತಾಲ್ ನಲ್ಲಿ.ಆಲಾಪದಲ್ಲಿ ರಾಗದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಸಂಜೀವ್, ಮೈ ಝುಂ ಎನಿಸುವ ಮೀಂಡ್ ಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಕೊಟ್ಟರು. ಸ್ವರಗಳ ನಡುವಿನ ನಡಿಗೆ, ಚಲನ್ ಗಳು ಪಕಡ್ ಗಳು ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಧ್ರುತ್ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವರಸಂಚಾರ, ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಕಾರಂಜಿಗಳು ಪುಟಿದೇಳುವ ಅನುಭವ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಸಿತಾರ್ ಮತ್ತು ತಬಲಾ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ, ನದಿಯ ಓಟದ ಅನುಭವ ಕೊಟ್ಟಿತು. (ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ : ಚಾರುಕೇಶಿ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಿಂದಿ ಸಿನೆಮಾ ಹಾಡುಗಳಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್ ಹಾಡಿರುವ "ಬೆದರ್ದಿ ಬಾಲಮಾ ತುಜ್ ಕೋ ಮೇರಾ ಮನ್ ಯಾದ್ ಕರತಾ ಹೈ", ಅಥವಾ ಮುಕೇಶ್ ಮತ್ತು ಲತಾ ಹಾಡಿರುವ "ಕಿಸಿ ರಾಹ್ ಪೆ, ಕಿಸಿ ಮೋಡ್ ಪರ್" ನನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ರಾಗದ ಚಿತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಬಹುದು). ನಂತರ ಮೂಡಿಬಂದ ಮಿಶ್ರ ಶಿವರಂಜನಿ ರಾಗ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಮಿಶ್ರ ಬಣ್ಣಗಳು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭವ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಜ.

ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ, ಸಾಕಷ್ಟು ದಿಗ್ಗಜರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಭೆ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಸಂಗೀತ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ರಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಷಃ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ರಾಗವಾದ ಯಮನ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಡಾ ಖ್ಯಾಲ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ಛೋಟಾ ಖ್ಯಾಲ್ ಮೂಲಕ ಬಣ್ಣಗಳ ಹರಿವಿನ ಅನುಭವ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. (ಮೂಲತಃ ಈ ಪದ ಖಯಾಲ್ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಈ ರೀತಿ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿದೆ. ಖಯಾಲ್ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಯೋಚನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಗೆ ಒಂದು ಬಡಾ ಖ್ಯಾಲ್ ಮತ್ತೊಂದು ಛೋಟಾ ಖ್ಯಾಲ್ . ಬಡಾ ಖ್ಯಾಲ್ ಒಂದು ಧ್ಯಾನದಂತೆ ಭಾಸವಾದರೆ, ಛೋಟಾ ಖ್ಯಾಲ್ ಪಾದರಸದಂತೆ ಹರಿದು ಹೋಗುವ ಅನುಭವ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ). ಎರಡೂ ಖ್ಯಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಭಾವ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂತು.

ನಂತರ ಶ್ರೀದೇವಿ ಹಾಡಿದ್ದು ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿಯವರ "ಬರುವುದೆಲ್ಲ ಬರಲಿ ಬಿಡು ಏಕೆ ಅದರ ಚಿಂತೆ" ಕವನ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಡಿದ ಸಾಲು "ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಓಡಿಸುವನು ಕಾಲ".. ಯಾವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕಾದ ಸಾಲುಗಳು.

ಬೇಂದ್ರೆ ಅಜ್ಜ ಪಂಢರಾಪುರದ ವಿಠಲನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ "ಟೊಂಕದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಾನ, ಭಕ್ತಿ ಸುಂಕ ಬೇಡತಾನ, ಡೊಂಕ ಇಲ್ಲಾ , ಬಿಂಕ ಇಲ್ಲಾ ಅಭಂಗ ಪದದವನ" ಹಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ಶ್ರೀದೇವಿಯವರ ದನಿಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ ಆನಂದ ಪಡಬೇಕು.

ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತ ವಿರಹ ಭಾವದ "ದೇಖೆ ಬಿನ ನಾಹಿ ಚೈನಾ ತೋರಿ ಸೂರತಿಯಾ ಓ ಶಾಮ್ ರೇ" ಗೀತೆ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತು.

ಪುನಃ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಮಾಯಕಿನ್ನರಿ ಪದ್ಯ "ಮರುಳು ಮಾಡಕ ಹೋಗಿ ಮರುಳುಸಿದ್ಧನ ನಾರಿ ಮರುಳಾಗ್ಯಾಳಾ ಜಂಗಮಯ್ಯಗ"...ಸೂಪರ್ ಸೂಪರ್..

ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಕ್ತಾಯ ಆಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭೈರವಿ ರಾಗದಲ್ಲಿ. ಶ್ರೀದೇವಿ ಹಾಡಿದ್ದು ಇದೇ ರಾಗದ ಅಕ್ಕನ ವಚನ "ಕಾಯವು ಕಳೆದರೆ ಕಂಡಿದರೆನಯ್ಯ"

ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ತೆರೆದಿಟ್ಟು, ಮನದ ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಮರೆ ಮಾಡಿ, ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದ್ದು ಈ ಸಂಗೀತ ಸಂಜೆ.

ಇದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ ಗೆಳೆಯರಾದ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪಾಟೀಲ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತಿ. ಆದರ, ಅಭಿಮಾನ, ಗೆಳೆತನದ ಬುತ್ತಿ ಜೊತೆ ಹಿತವಾದ ಭೋಜನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸುಖಕರ.. ಅನ್ನದಾತ ಸುಖೀಭವ,

ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಗೀತದ ಸುಧೆ ಉಣಿಸಿದ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಶಿರ ಬಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮಗಳು.

ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ್

ಸಂಜೀವ್ ಕೊರ್ತಿ

ಅಂಜಲಿ ರಾಮಣ್ಣ, ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ್

ರೇಖಾ ಸವಡಿ

http://www.youtube.com/watch?v=VXS7VWL319g

ಸಂಜೀವ ಕೊರ್ತಿಯವರ ಸಿತಾರ ವಾದನದಲ್ಲಿ ಶಿವರಂಜಿನಿ ರಾಗದ ಒಂದು ಝಲಕ್.

ಆಕೆ ಎಲ್ಲಿರುವಳೋ ಈಗ...

2011-09-23T09:19:00.000+05:30

(ವಿ ಸೂ : ಈ ಬರಹ ಇಂದು (23rd sept '2011)ರಂದು ‘ವಿಜಯ ನೆಕ್ಸ್ಟ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅವಳ ಡೈರಿ’ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ನನ್ನ ಬರಹದ ವಿಸ್ತಾರ ರೂಪ. ಸ್ಥಳದ ಮಿತಿಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಕಡಿತಗೊಂಡಿವೆ. )

           ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ದೇವತೆ, ಅಪ್ಸರೆ ಅಥವಾ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಬಹುಶಃ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕೂಲು ಬಿಡುವ ಹೊತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾದರೂ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿರುವ ದಹಿಸರ್‌ನ ಆ ಬ್ಯೂಸಿ ಹೈವೇ ರೋಡಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ ನಿರ್ದಯಿ ಸ್ಕೂಲ್‌ಬಸ್ಸು ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿರದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಬ್ಯಾಗಿನ ಜೊತೆ ಬೆದರುಗಣ್ಣು ಹೊತ್ತು ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವರಂತೆ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಬಾರದೆಂದೇ ಬಸ್ಸು ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಅಲ್ಲಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು. ಹಾಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಕಂಡಿದ್ದಳು ನನಗೆ. ಅವಳು; ದೇವತೆಯ ಕಳೆ, ಅಪ್ಸರೆಯ ರೂಪ, ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಆಕೆ. ಆ ದೇವರು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ, ಯುಗಗಳನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನೋ ಅಂಥ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನಿರ್ಮಿತಿಗೆ! ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಲೆಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನ ಅಪರೂಪದ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ!!

                     ಹೌದು ತನ್ನ ಅಪರೂಪದ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ದೇವರು. ಅಂಥಾ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ತಾರ ಹುಚ್ಚಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು... ಅವಳು ನನಗೆ ಕಂಡ ಕ್ಷಣ ಕಾಲುಗಳು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಕೀಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತೋಚದವಳಂತೆ ಆಕೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು ಅಲ್ಲಿ. ೨೪ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಹರೆಯ. ಗೋದಿಬಣ್ಣಕ್ಕಿಂತ ತುಸು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಿಳ್ಳಗಿನ ಮೈ ಬಣ್ಣ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನಿಸುವಂಥ ಸೌಂದರ್ಯದ ಖನಿ ಅವಳು. ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಂಗಾಂಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗೇ ತೇಪೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಒಡೆದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು, ಉಬ್ಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸಮೇತ. ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಡೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನುಕಂಪ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಾಗಿ, ಅಳು, ಆಕ್ರೋಶ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಮೈಯಿಡೀ ವ್ಯಾಪಿಸಿದರೂ ನಾನು ನಾಲ್ಕು ಜನರೆದುರು ಅಳಲಾರೆ, ಆಕ್ರೋಶ ತೋರ್ಪಡಿಸಲಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವಳಲ್ಲ. ಅವಳಿಗಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ನನಗಿಲ್ಲ. ಅವಳಂತೆ ನಾನು ಅವಧೂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವಳಲ್ಲ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕಳು ನಾನು...

              ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡ ಮನಸು ಅವಳ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನದ ಕಳೆಯಿರುವ ಹುಡುಗಿ. ಆರೋಗ್ಯ ಸಪುಷ್ಠ! ಇಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆಯಾ? ಇಲ್ಲವಾ? ಪ್ರೀತಿಸಿದವನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲವಾ? ಅವನನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದೆ ಹೀಗಾದಳಾ? ಇಲ್ಲಾ ಅಂವ ಕೈ ಕೊಟ್ಟನಾ? ಈ ಬಸಿರು ಮೂಡಿಸಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿದ್ದೋ ಇಲ್ಲಾ ಅಂವ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಈಕೆ ಹುಚ್ಚಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಈ... ಛೇ!! ಏನೆಲ್ಲ ಕ್ರೂರ ಆಲೋಚನೆಗಳು. ಅದೂ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಕೈ ಕೊಡುವುದರ ಹೊರತಾಗಿ ಮನಸು ಬೇರೇನೂ ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಊಹೆಯ ಹೆಣಿಗೆ ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಮನದಲ್ಲಿ! ಥತ್! ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆಲೋಚನೆಯು ದೃಶ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಗಂಡಸರು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ (ಇಂದಿಗೂ ಅವರುಗಳ ಆ ಹೊಲಸು ನೋಟ ಈಗಷ್ಟೇ ನೋಡಿರುವೆನೇನೋ ಎಂಬಷ್ಟು ನಿಚ್ಚಳ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ) ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿದಾಡತೊಡಗಿದರು. ನನಗೆ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅವರು ಅವಳಿಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳ ಗತಿ ಏನು? ಮೊದಲೇ ಹುಡುಗಿ ಬಸುರಿ ಬೇರೆ (೫-೬ ತಿಂಗಳು ತುಂಬಿರಬಹುದೇನೊ)... ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲೆಸೆದು ದೂರ ಓಡಿಸುವಂತೆ ಆ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು ನನಗೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾರೆ! ನೋಡಿದವರು ಏನಂದಾರು? ಸುಮ್ಮನೆ ಅವಡುಗಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ.
         ತನ್ನೆಡೆ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಳೆದವು. ಥೇಟ್ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ನೋಟದ ಅರಿವಾಗಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಪರಿಯಲ್ಲಿ. ಬಾಪ್ರೆ! ಅದೆಷ್ಟು ಚೆಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಈಗ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಕೆ ಹುಚ್ಚಿಯೇ? ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಸಿನಿಮಾದ ಶೂಟಿಂಗಿಗೆಂದು ವೇಷ ಹಾಕಿದ ನಾಯಕಿಯೆ? ಅದೆಂಥಾ ಹೊಳಪು ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ! ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತಗೊಂಡ ಒಬ್ಬ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಕೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಲಿಬಿಲಿ, ಭಯ. ಅರೆಕ್ಷಣವೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ದಾಪುಗಾಲಿಡುತ್ತಾ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಳು ಅವಳು. ಅವಳ ದಾಪು ನಡಿಗೆಗೆ ಬಸಿರು ಕುಲುಕಿದರೆ ಗತಿ ಏನು ಎಂದು ಭಯವಾಗತೊಡಗಿತು ನನಗೆ. ತನ್ನ ಅಸಹ್ಯ ನಗುವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಆ ಗಂಡಸು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಳು ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ ನಾನು...

        ಮರುದಿನವೂ ಅವಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು ಅದೇ ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವಿಡೀ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ, ಕನಿಷ್ಟಪಕ್ಷ ಯಾವುದಾದರೂ ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಗಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಕೆ ಸೇಫ್ ಎಂದು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಕುರಿತು. ಕವಿಮಿತ್ರ ಗೋಪಾಲ್ ತ್ರಾಸಿ, ಅದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆ ಎಂಬ ಪುರಾವೆಪತ್ರ ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದರು. ಮತ್ತೇನು ಮಾಡೋದು? ಅಂದೆ ನಾನು. ಇರಿ ಅಡ್ವೋಕೇಟ್ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ ವಿಚಾರ್ಸಿ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸ್ತೀನಿ ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟರು ಆತ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರೊಸೀಜರ್ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ? ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ವಾಹನದಡಿ... ಬೇಡ ಹಾಗಾಗಬಾರದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸುವವರೆಗೆ ಕರೆತಂದು ನಮ್ಮನೇಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಳೆದೂ ತೂಗಿ ಪತಿಯ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಗಂಡ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಹುಚ್ಚಿ ಸುಮ್ನಿರು ಎಂದು ನಕ್ಕು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಡೆದರು. ಇವರನ್ನು ಅತ್ತುಕರೆದಾದರೂ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರಾಯಿತು, ಅವಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತರುವುದೇ ಸೈ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದರೆ... ಹೌದು ನೀವು ಊಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಕೇಳಲು ಅಥವಾ ಓದಲು ನಾಟಕೀಯ ಅಂತ್ಯವೆನಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅಂದು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಆಕೆ ನಮ್ಮ ದಹಿಸರ್‌ನ ರಾವಲ್‌ಪಾಡಾ ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

http://www.vijayanextepaper.com/svww_zoomart.php?Artname=20110923a_008101003&ileft=50&itop=1126&zoomRatio=130&AN=20110923a_008101003

ಚುಟುಕು-ಚುಟುಕು

2011-07-29T09:17:00.004+05:30

‘ಮುಕ್ತ ಮುಕ್ತ’ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ IAS ಆಫೀಸರ್ (ನನ್ನ ಸೊಸೆಯ) ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುಷ್ಮಾ ಭಾರಧ್ವಜ (‘ಚುಕ್ಕಿ’ ಎನ್ನುವುದು ಇವರ ಪೆನ್ ನೇಮ್), ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚುಟುಕನ್ನು ಬರೆದು (fwd sms ಅಲ್ಲ) SMS ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನೊಂದು ಚುಟುಕು ಬರೆದು ಅವರಿಗೆ ರವಾನಿಸಿದ್ದೆ. ಇಂದು ಬೇಡದ SMS ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ಎರಡು ಚುಟುಕುಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಚೆಂದ ಅನಿಸಿದವು. ಅವನ್ನಿಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ.

ಸುಷ್ಮಾ ಭಾರಧ್ವಜರ ಚುಟುಕು.

ಕಪ್ಪು ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ
ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸು
ದಣಿವರಿಯದ ಭರವಸೆ
ಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನೇರಿ
ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ಹರಿದು
ಎತ್ತರೆತ್ತರ ಹಾರಿ
ಬಾನ ಚುಂಬಿಸಿ
ಬಣ್ಣದುಂಗುರವನೇ ನೀಡೆ
ಸೂರ್ಯನಪರಂಜಿಗೆ
ಕನಸಿನ ಬಣ್ಣದ ರತ್ನ
ಬೆಳಗಾಯಿತು
ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಾಯಿತು!

ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾ ಬರೆದ ಚುಟುಕು

ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯಡಿ ಹುಟ್ಟಿದ
ಕನಸು ರೆಪ್ಪೆಯನೇ
ರೆಕ್ಕೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು
ಪಟಪಟನೆ ಬಡಿದು ರೆಕ್ಕೆ
ಮುಗಿಲೇರಿ ನನಸಾದ ಕ್ಷಣ
ಮತ್ತೊಂದು
ಕನಸಿನ ಬಸಿರು
ಕಣ್ಣಾಲಿಯಲಿ...

ದೌಡು

2011-07-22T18:24:00.001+05:30

ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಗ ಅದೇನೊ ಹುರುಪು,ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತಸ.
ನಡೆಯುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ವೇಗವಾಗತೊಡಗುತ್ತವೆ.
ನನಗದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾರು ಮಾರು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ನಿನ್ನ ಸಮಕ್ಕೆ ಇನ್ನ್ಯಾರದೊ ಜೋಡಿ ಪಾದಗಳು! ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನಾನ್ಯಾಕೆ, ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದೆ?
ಅಥವಾ ನೀನು ಅಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ್ದೇಕೆ...?
ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜೋಡಿ ಪಾದಗಳೀಗ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಿವೆ,
ನಿನ್ನ ನಡಿಗೆಯ ವೇಗ ತಗ್ಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಿ.
ನಿನ್ನ ಸಮಕ್ಕೆ ನಡೆಯಲು ಓಡುನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಾನು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ "ಯಾಕೆ ಅಂಥ ವೇಗ?! ಯಾರದು ಜೊತೆಯಲಿ?", ಉತ್ತರಿಸದೆ ನೀನು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ರೇಗುತ್ತಿ!!
ಮತ್ತೆ ನಗುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆನೊ ಇಲ್ಲವೊ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ನಡಿಗೆಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ....
--

ಮಾದಿಯದು ಕಥೆಯನ್ನಲೇ...

2010-11-25T20:10:00.007+05:30

ಹೊರಗೆ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಜಿನುಗುವ ಮಳೆ ಹನಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಿಂತಿರುವ ಗಾಳಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಮುಖಾಂತರ ನನ್ನ ಮೈಯನ್ನು ಸೋಕಿ ಪುಳಕಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಅಸಂಗತ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಪೂರ್ಣರೂಪ ತಾಳಿ ಹೊರಬರಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆರಿಗೆ ನೋವಿನಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕಥಾರೂಪ ತಾಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ರೇಖೆಯೊಂದೇ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿ ಹಾಗು ಗ್ಯಾಸ್ ಸ್ಟೌವ್‍ನಿಂದ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವ ಈ ಬಿಸಿ, ಇವೆರೆಡೂ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ, "ವೈನಿ, ಲಗೂನ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ, ಇಗಾ ಮಾದಿ ಹೊಂಟಾಳ." ಕಿಟಕಿಗೆ ಮುಖವಿಟ್ಟು ರಸ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಪಡಸಾಲೆಯಿಂದ ಶೈಲಾ ಕೂಗಿದಾಗ, ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ನೆರಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಲಂಗಕ್ಕೆ ಕೈ ಒರೆಸಿಕೊಂಡವಳೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

         ಶೈಲಾಳ ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ನಿಂತು ಹೊರ ನೋಡಿದಾಗ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ಎರಡು ಜಡೆ ಹಾಕಿ, ಪರಕಾರ-ಜಂಪರ್ ತೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಜಿಟುಗು ಮಳೆಯ ಖುಷಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವಳಂತೆ ನಗೆ ಹರಡಿದ ಮುಖ ಮೇಲೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಮಳೆ ಬಲು ಅಪರೂಪದ ಅತಿಥಿ. ಅದರ ಬರುವಿಗಾಗಿ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುವ ನಮ್ಮೂರ ಜನ, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಸಮಾಧಾನದ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ವಿನಃ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಮುದಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮೀಯಲು ಹೋಗುವವರನ್ನು ನೆಗಡಿ, ಕೆಮ್ಮಿನ ಗುಮ್ಮನನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹೆದರಿಸಿಯೋ ಇಲ್ಲವೆ "ನೋಡಿದವರು ಏನೆಂದಾರು!" (ಈ ಮಾತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟಾಗೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತದೆ.) ಎನ್ನುತ್ತಲೋ ಹೆದರಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಇರುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಳೆಯ ಸುಖದಿಂದ ಊರಲ್ಲಿ ವಂಚಿತಳಾದ ನಾನು ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ಧೋ ಎಂದು ಬರುತ್ತಲೇ ತಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿಸಿ(ಹೊಸಬರಿಗೆ), ಮರುಕ್ಷಣ ಹುಯ್ಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸಾ ಮಿಂದು ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದೆನೆ. ಈಗ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುಖಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇವಳಂತೆ ಬಿಂದಾಸಾಗಿ ಊರ ಮಳೆಯ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ’ಮಾದಿ’ಯ ನೆನಪಾಗಿ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ, "ಶೈಲಾ, ಮಾದಿ ಹೊಂಟಾಳಂದಿ.... ಎಲ್ಲಿ? ಚ್ಯಾಷ್ಟಿ ಮಾಡಾಕ ಹತ್ತೀಯೇನು?"

"ಅಯ್ಯ ವೈನಿ ಇಕೀನ ಮಾದಿ" ಎಂದು ಶೈಲಾ ಮತ್ತದೆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಕಕಮಕಗೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾದಿಗೂ ಇವಳಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಹೋಲಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಅವಳೋ ಗಲೀಜು ಗಲೀಜು. ಅಸ್ತ್ಯವ್ಯಸ್ತ ಅರಿವೆ, ಕೆದರಿದ ತಲೆ, ಮೂಗಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಸುಂಬಳ, ಕಟ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಒಸರುವ ಜೊಲ್ಲು, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹಾದು ಹೋದರೆ ವಾಯಿಕ್ ಎನ್ನುವ ವಾಸನೆಯುಕ್ತ ಹುಡುಗಿ. ಈಗ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ನೀಟು ನೀಟಾಗಿರುವ ಅಷ್ಟೇನು ಚಂದಾಗಿರದವಳು. ‘ವಾಯಿಕ್’ ವಾಸನೆ ತೊರೆದಂತಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ,

" ಶೈಲಾ, ಅಕ್ಕಿನ್ನ ಮನೀಗಿ ಕರಿಯಲಾ," ನಾನು ಮಾದಿಯನ್ನು ಕರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಕಾದಿದ್ದವಳಂತೆ,

"ಏss ಮಾದಿ ಇಗಾ ಒಂತಟಕ, ಕುಂತು ಹೋಗಾಕಂತಿ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ," ಎಂಬ ಶೈಲಾಳ ಧ್ವನಿಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ ಮಾದಿ ನಮ್ಮನೆ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ. "ಒಳಗs ಕರಿ" ಎಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶೈಲಾ, " ಬ್ಯಾಡ ವೈನಿ, ಅಕ್ಕಿನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿ ಮ್ಯಾಲ ಕುಂದ್ರೂಸೂನು. ಖೋಡಿ ಯಾ ಟೈಮಿನಾಗ ಹೆಂಗ್ ಇರ್ತೈತೊ ಹೇಳಾಕ ಬರಂಗಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ.

   ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಛಾವಣಿಯಿಂದಾಗಿ ಮಳೆ ಹನಿ ಬೀಳದೆ ಇದ್ದ ಕಡೆ ಎಡ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು, ಬಲ ಕಟ್ಟೆಗೆ ಶೈಲಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೇಟನ್ನು ದಾಟಿ ಸೀದಾ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಾದಿ ಕುಳಿತಾಗ ನನಗೊ ಎಂಥದೋ ಪುಳಕ. "ಯಯಯಕ್ಕಾ ನೀ ಚ್‍ಚ್‍ಚಾ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರ ಅ‍ಅ‍ಅಟ್ಟ, ನಾ ಕುಂದರತೀನಿ, ಇ‍ಇಲ್ಲಾಂದ್ರ ಹೋ ಹೋ ಹೊ ಹೋಕ್ಕೀನಿ", ಶೈಲಾಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಎಂದಳು ಮಾದಿ. ವಯಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತಾರರ ಆಸುಪಾಸಿರಬಹುದು. ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿದಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಕೆಳಗೆ, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ವಾಲುವ ತಲೆ (ಮಳೆಯನ್ನು ಸುಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆ ಕಳಚಿ ಬಿತ್ತು), ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಚೀಲ ಹೊತ್ತಂತ ನಡಿಗೆ, ತಟ್ಟಿಸಿ ಬರುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸಬಹುದೆನಿಸಿತು ನನಗೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿಸದ ಕಾರಣ..... ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮಾದಿಯ ಹೋಲಿಕೆ ಇಲ್ಲದುದರಿಂದಿರಬೇಕು. ಅವಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ನಾನು, "ಚಾ ಹೌದಿಲ್ಲೊ, ನಾ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ ಕುಂದ್ರು. ಅಂಧಂಗ ಮಳ್ಯಾಗ ಎಲ್ಲಿಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಿ ಮಾದೇವಿ?" ಅಂದೆ.
ಯಾಕೊ ಮಾದಿ ಎನ್ನಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ, ನೆನಪಿಸಿ ನಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮಾದಿ ಎಂದೇ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಹಾಗನ್ನಲು ಮನಸೊಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನದ ಚಿತ್ರದ ಮಾದಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಿದ್ದಳು. ಅಪರಿಚಿತೆ ತನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಾದಿ, ಯಾರೀಕೆ? ಎನ್ನುವಂತೆ ಗೋಣು ಹಾಕಿ ಶೈಲಾಳೆಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವವಳಂತೆ ಶೈಲಾ, "ನಮ್ಮ ವೈನಿ, ನಿನ್ನೀನ ಬಾಂಬೆಯಿಂದ ಬಂದಾ..." ಶೈಲಾಳ ಮಾತು ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಮಾದಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಸಟಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ನನ್ನ ನಾದಿನಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಾಗಿತ್ತು.
"ಅಯ್ಯ ಸುಸುಡ್ಲಿ... ಮಮಮದ್ಲ ಯಾಕ ಹೇ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ಲ್ಯಕ್ಕ!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಿರಸ್ಕಾರ ತುಂಬಿದ ನೋಟದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನವಾದಂತೆನಿಸಿತು.
ನನ್ನ ಮುಖ ಕಂದಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಶೈಲಾ ರೇಗಿ, "ಯಾಕಲೆ ಹೊಲಸಿ, ಹಂಗ್ಯಾಕ ಮಾಡ್ತಿ? ಸೊಕ್ಕ ಬಂದೈತೇನು? ನಮ್ಮ ವೈನಿ ಹೆಂಗ್ ಕಾಣಸ್ತಾಳ ನಿನಗ?" ಬೈದಾಗ,
"ಸುಸುಮ್ನಿರೆಕ್ಕಾ ನೀನೀನೀನಿನಗೇನ್ ಗೊಗೊತ್ತೈತಿ. ವೈನಿಗೋಳು ಎಂದsರ ಚಚೊಲೊ ಇರ್ತಾರೇನ? ಬಬಬಬಬರೇ ನಾನಾನಾದಿನ್ದೇರು ಸಸಸಾಯ್ಲಿ ಅಂತ ಬಗಸ್ತಾರ." ಪರಪರ ತೊಡೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ಮೊದಲೇ ಸಣ್ಣಗಿರುವ ಕಣ್ಣನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ಮಾಡಿ, ಮುಖ ಕಿವುಚಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಮಾದಿಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಅತ್ತಿಗೆ ಅನ್ನುವ ಸಂಬಂಧದ ಮೇಲೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆಯೆ? ಯಾಕೆ...?

"ಏss ಪ್ಯಾಲಿ, ನಿಮ್ಮ ವೈನಿಗತೆ ಅಲ್ಲ ನಮ್ಮ ವೈನಿ. ಭಾಳ ಚೊಲೊ ಅದಾರ. ನಿಮ್ಮ ವೈನಿಯೊಬ್ಬಾಕಿ ಸುಮಾರ್ ಅದಾಳ ಅಂದ್ರ ಎಲ್ಲಾರೂ ಹಂಗ ಇರ್ತಾರೇನ? ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ವೈನಿಗೆ ಏನರ ಅಂದಿ ಅಂದ್ರ ಗೆಬ್ಬಿಗಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ."
ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶೈಲಾ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡಿತೀನಿ ಅಂದದ್ದು ಮಾದಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದಂತೆನಿಸಿ, "ಹಹಹಂಗಾರ ನಾ ನಾ ಹೋಕ್ಕೀನಿ ಬಿಡು. ನೀ ನೀ ನೀ ಬರೇ ಹಿಂಗ ಮಾಮಾಡ್ತಿ. ಚಚಾ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ಕರದು ಬರೇ ಬಬಬೈತಿ." ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮಾದಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೋಗುವುದು ನನಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ,
"ಇಗಾ ಮಾದೇವಿ, ನೀ ಕುಂದ್ರು, ನಾ ಈಗ ಚಾ ಮಾಡಿ ತರ್ತೀನಿ ಹೋಗಬ್ಯಾಡ" ಎಂದವಳೆ, ಶೈಲಾ "ವೈನಿ ಈಗನಕಾ ಬ್ಯಾಡ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾದಿಯ ಆಸೆ ಪೂರೈಸಲು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ನಡೆದೆ. ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ ಚಹಾಕ್ಕಿಟ್ಟು ನಿಂತವಳಿಗೆ ಮಾದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ ವಿಚಾರಗಳು ನೆನಪಾದವು.

ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮ, ಮತ್ತವನ ಗೆಳೆಯರು ಜೋರಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಉಕ್ಕಿ ಬರುವ ನಗೆಯಿಂದಾಗಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತುಂಡಾಗಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದರು. ಅವರ ನಗು, ಅರ್ಧರ್ಧ ಮಾತುಗಳು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಪಡಸಾಲಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು. ನಮಗೋ ಅವರ ನಗು, ಮಾತು ಯಾವುದೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ‘ಮಾದಿ,’ ‘ಯ್ಯಪ್ಪಾ!!!’, ‘ಅಮೀರ್ ಖಾನ್’ ಮುಂತಾದ ಶಬ್ದಗಳು.
ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅವ್ವ, "ಯಾಕ್ರೊ ಏನಾತು? ಇಷ್ಟ್ಯಾಕ ನಗಾಕ್ ಹತ್ತೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ತಮ್ಮನ ಗೆಳೆಯರೊಲ್ಲೊಬ್ಬ, "ಆಂಟೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಸೊಸಿ ಮನೀಗ್ ಬರ್ತಾಳ, ಮನಿ ತುಂಬಸ್ಕೋರಿ..... ಯಪ್ಪೋ" ಎಂದವನೇ ಮತ್ತೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕ್ಕೊಕ್ಕೊಕ್ಕೊಕ್ಕ ನಗತೊಡಗಿದ. ಅವ್ವಗ ಈಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, "ಅಕ್ಕಾ ಇವತ್ತ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಬರಬೇಕಾದ್ರ ಏನಾತಂದ್ರ..." ಮತ್ತೆ ನಗು.
ಕುತೂಹಲ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗದೆ ನಾನು ಗದರಿಸುವಂತೆ ನುಡಿದೆ. " ನೋಡ್ರೊ ನಗೂದರ ಒಂದ್ ಮಾಡ್ರಿ, ಇಲ್ಲಾ ಹೇಳೂದರ ಒಂದ್ ಮಾಡ್ರಿ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿ ಅನ್ನಂಗಿದ್ರ ನಾ ಒಳಗ್ ಹೋಕ್ಕೀನಿ. ಅಲ್ಲಾs ಇನ್ನೂ ಸೆಕೆಂಡ್ ಪಿಯೂಸಿನ ಮುಗದಿಲ್ಲ, ನಿಮಗ ಲಗ್ನಾ ಬ್ಯಾರೆ ಮಾಡಬೇಕ! ಏನೋ ಅಪ್ಪು ಇದು, ಓದೂದು ಬಿಟ್ಟು ಏsನ್ ನಡಸೀರಿ?"

ನಾನು ಮದುವೆ ವಿಚಾರ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪು, "ಏಯಪ್ಪೊ ನೀ ಖರೆ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿಯೇನ ಮತ್ತ, ಸುಮ್ನ ಚ್ಯಾಷ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಾರ್ ಅವ್ರು... ಏsss ನಿಮ್ಮೌರ್ರ, ಸುಮ್ನಿರ್ರೋಲೆ, ನಮ್ಮನ್ಯಾಗ ಖರೇನ ಅಂತ ತಿಳಕೋತಾರ ಮಕ್ಳ್ಯಾ" ಅಂದ. ತಮ್ಮನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಗು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರಾದರೂ ಆಗಾಗ ಖಿಸಕ್ ಖಿಸಕ್ ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಒಟ್ಟು ಅವರ ನಗುವಿನ ಮರ್ಮ ಏನೆಂದರೆ, ಇವರೆಲ್ಲಾ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವಾಗ ಎದುರಾದವಳು ಮಾದಿ. ಅಶಿಕ್ಷಿತ, ಅರೆಹುಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗಿ. ಅವಳ ‘ಪರಿಚಯ’ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಲು ಬಂದ ಬಿಹಾರಿ ಉಡಾಳ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಮಾದಿ - ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ದಿನದ ಸಾವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮನೆ, ಮನ ತಣ್ಣಗಿರಲು ಅವಳನ್ನು ಆಚೆ ಅಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೊ ಅಥವಾ ಇವಳೇ ಹೊರಗೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದವಳ ಸವಾರಿ ಮನ ಬಂದತ್ತ.
ಹೀಗೆಯೆ ಒಂದು ಸಲ ಮಾದಿಯ ಸವಾರಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಹುಡುಗರ ಹಾಸ್ಟೇಲಿನತ್ತ ತೇಲಿತು. ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿರದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು, ಹಾಸ್ಟೇಲಿನ ಆವರಣ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡ ಗುಂಪು ಕುತೂಹಲಗೊಂಡಿತಾದರೂ, ಆಕೆ ಅರೆಹುಚ್ಚಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಲೆ ತನ್ನ ಕಪಿಚೇಷ್ಟೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಬರೀ ಮಾತಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಈ ಚೇಷ್ಟೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ವಿಕೃತ ಬಿಹಾರಿ ಹುಡುಗರು ಅವಳಿಗೆ ಚಿತ್ರ ತೋರಿಸುವ, ತಿನ್ನಲು ಕೊಡುವ, ಚಹಾ ಕೊಡಿಸುವ ನೆಪದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಮಾದಿಯ ಮೈಮೇಲೆ ಹಲ್ಲಿನ ಗುರುತು, ಸಿಗರೇಟಿನ ಬೆಂಕಿ ತುದಿ ತಾಗಿಸಿದ ಗಾಯ ಜನರಿಗೆ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗಿದವು. ‘ನಮಗ್ಯಾಕ್ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಬರಿ’ ಎಂದು ನೋಡಿಯೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಉಳಿದ ಹುಡುಗರು ಒಮ್ಮೆ ಬಿಹಾರಿ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮಾದಿ ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕಿರುಚಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ, ಮಾದಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದವರು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಥಳಿಸಿದ್ದರು. ಮಾದಿಯ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹಾಸ್ಟೇಲಿನೆಡೆಗೆ ಬಿಡದಂತೆ ತಾಕೀತು ಕೂಡಾ ಮಾಡಿ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಆಗಿನಿಂದ ಅರೆಹುಚ್ಚಿನ ಮಾದಿಗೆ ‘ಹುಚ್ಚಿ’ಯ ಪಟ್ಟ ಗಟ್ಟಿಯಾಯ್ತು.

ಮಾದಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಅಪ್ಪೂನ ಗುಂಪಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಇವರೊಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕರೆದ "ಏss ಮಾದಿ, ಬಾ ಇಲ್ಲೆ’.
"ಯಾಕೊs ನನಗ ಮಾದಿ ಅಂತಿ?"

"ಮತ್ತ ನಿನಗ ಏನನಬೇಕೊ?"

"ಮಾಧುರಿ ದಿಕ್ಷಿತ್ ಅಂತ ಕರದ್ರಟ್ಟ ನಾ ಬರಾಕಿ" ಹೋsss ಎಂದಿತು ಗುಂಪು.
ನಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡು ಮಾದಿ ತಾನೂ ನಗತೊಡಗಿದಳು.

"ಏ ಏ ಏ ಮಾಧುರಿ ದಿಕ್ಷಿತ್, ಮತ್ತ ಒಂದ್ ಹಾಡ ಹಾಡಲಾ", ಹುಡುಗರ ಕೋರಿಕೆ ಈಡೇರಿಸುವವಳಂತೆ, "ಮುಝೆ ನೀಂದನ ಆಯೆ... ಚಾಯೆ ಜರಾ ಢೂಂಡಕೆ ಲಾಯೆ" ಹಾಡಿನ ಪಲ್ಲವಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾದಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದವನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪು. ಅವನ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಚಿಕಣಾ(ಸ್ಮಾರ್ಟ್) ಅಪ್ಪೂನೆ. ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದವಳೆ, "ಏ ನನ್ನ ಅಮೀರ್ ಖಾನ, ನೀನೂ ಹಾಡಬಾರೊ" ಎಂದಾಗ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಧಾಳಿಗೆ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದ ಅಪ್ಪು ಕೊಸರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ಏ ಹೋಗ್ ಹೋಗ್ ನೀ. ಹೋಗ್ ಇಲ್ಲಿಂದ, ಹೋಕ್ಕೀಯಾ ಇಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ಲ್ಯಾ ಎರ್ಡೇಟ! ಹೋಗ ನೀ" ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಸಾಗ ಹಾಕಿದವನನ್ನು ಗೆಳೆಯರು, ‘ಮಾಧುರಿ, ಅಮೀರ್ ಖಾನ್, ಅಮೀರ್ ಖಾನ್, ಮಾಧುರಿ ದಿಕ್ಷಿತ್’ ಎಂದು ಚುಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಅವರೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾವೆಲ್ಲ ನಕ್ಕೆವಾದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಅವ್ವ ಹೇಳಿದ್ದು "ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಂಗ ಆ ಹುಡಗೀನ ಕಾಡಸಬ್ಯಾಡ್ರಪಾ, ಯಾರ ಮನಿ ಕೂಸೊ ಏನೊ ಪಾಪ. ನಮಗ ದೇವ್ರು ಎಲ್ಲಾ ಚಂದ ಕೊಟ್ಟಾನಂತ ಇಷ್ಟ ಮೆರೀತೀವಿ. ನಮ್ಮನಿಗೊಳೊಳಗ ಯಾರಾದ್ರೂ ಹಂಗ ಇದ್ದಿದ್ರ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರ್ಯಾಗ?" ತಟ್ಟನೆ ನಗು ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಗುಡಿಸಿ ಹಾಕಿದಂತಾಯ್ತು ಮನೆ.

ಕುದಿದ ಚಹಾಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಬೆರೆಸಿ ಮೂರು ಕಪ್ಪುಗಳೊಡನೆ ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಮಾದಿಯ ಮುಖವರಳಿತು. ಶೈಲಾ, "ತಡಿ ವೈನಿ" ಎಂದವಳು ಕಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬಂದಳು.

"ಯಾಕ ಶೈಲಾ, ಹಂಗ್ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ತಿ, ಪಾಪ ಚಾ ಬೇಕು ಅಂತಾಳ ಕೊಡಲ್ಲಾ" ಎಂದ ನನಗೆ,
" ನಿನಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಬೆ, ಅಕಿಗಿ ಈಗ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟ್ರ ಕುಡದಾಕೀನ ಹೋಗೆ ಬಿಡ್ತಾಳ. ಅಕಿ ಯಾಕ ಅಗಳೆ ನಿನಗ ಹಂಗ ಮಾಡಿದ್ಲು ಹೇಳಸ್ತೀನಿ ಬಾ", ಮೆಲ್ಲನೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಶೈಲಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. "ಶೈಲಾ, ಅಕಿ ಮಾತಾಡೂದ್ ನೋಡಿದ್ರ ಹುಚ್ಚಿ ಅನಸೂsದ ಇಲ್ಲಲ! ನಾ ಇಷ್ಟ ದಿನ ಕೇಳಿದ್ದs ಬ್ಯಾರೆ, ಈಗ ನೋಡೂದ ಬ್ಯಾರೆ."

"ನೀ ಆಗ ಕೇಳಿದ್ದೂ ಖರೆ, ಈಗ ನೋಡೂದು ಖರೆ. ತಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುದ್ದ ಇದ್ದಾಗ ಹಿಂಗ ಸರಳ ಇರ್ತಾಳ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರ ಐತಲ್ಲ ಅಲಾಬ್ ಮೆರೂಣ್ಗಿ!" ನಕ್ಕ ಶೈಲಾ ಹೋಗಿ ಮಾದಿ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.

"ಯಕ್ಕಾ, ನೀ ಎ‍ಎ‍ಎಟ್ಟ ಬೆರಕೆದಿಯವಾ, ಅ‍ಅಕಿ ಚಚಾ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರ ಮಮಮತ್ತ ಒಯ್ದ ಒಳಗಿಟ್ಟ ಬಬಂದ್ಯಾಕ?" ಮಾದಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಕಿ ಎಂದದ್ದು ಶೈಲಾಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ತರಿಸಿತು. "ನೋಡು ಅಕಿ ಇಕಿ ಅಂತ ಬಾಯ್ ಹರಿಬಿಟ್ಟೆಂದ್ರ ಹಲ್ಲ ಉದರ್ಸಿ ಬಿಡ್ತೀನಿ. ನೆಟ್ಟಗ ವೈನಿ ಅನ್ನಾಕ ಬರೂದಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ವೈನಿ ನಿನ್ನ ಅಮೀರಖಾನನ ಅಕ್ಕ ಅನ್ನೂದರ ಗೊತ್ತೈತೇನು?" ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡವಳು ಕೊನೆಗೆ ನಗುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು ಶೈಲಾ.

ಒಂದೆರೆಡು ನಿಮಿಷ ನನ್ನನ್ನೇ ನಿಟ್ಟಿಸಿದ ಮಾದಿ,’ಖರೆ!?’ ಎಂದು ಶೈಲಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, "ಹೂಂ, ನಾ ಯಾಕ್ ಸುಳ್ಳ ಹೇಳ್ಳಿ? ಬೇಕಾದ್ರ ವೈನಿನ್ನ ಕೇಳು." ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಇನ್ನೂ ಅಮೀರ್ ಖಾನನಾಗೇ ಅವಳ ಮನಸಲ್ಲುಳಿದದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಯಾಕೊ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿ, "ಹೌದು ಖರೆ" ಎಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ.

ಅವತ್ತು ಅವ್ವ ಆಡಿದ ಮಾತು ಅಪ್ಪೂನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆಷ್ಟು ನಾಟಿತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪು ಮಾತ್ರ ಮಾದಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಅಂತಹ ಯಾರಾದರೂ ಸರಿ ಅವರೆಡೆಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ. ಮಾದಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಹುಡುಗರು ರೇಗಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಆ ಮಾದಿಯ ಅಮೀರ್ ಖಾನನಾದ. ಮಾದಿ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ, ‘ಏ ಮಾಧುರಿ ಅಗಾ ನಿನ್ನ ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ಬಂದ ನೋಡು, ಹೊಂಟಾನ್ನೋಡು’ ಎನ್ನುವುದು, ಅಪ್ಪೂಗೆ, ‘ಅಪ್ಪ್ಯಾ ಎಲ್ಲ್ಯೋ ನಿನ್ನ ಮಾಧುರಿ ದಿಕ್ಷಿತ್?’ ಎಂದು ಚುಡಾಯಿಸುವುದು ನಡೆಯಿತು. ಅಪ್ಪುವೇನೊ ಅದನ್ನು ಹಗೂರಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪು ಮಾದಿಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಅಮೀರಖಾನನಾಗಿಯೇ ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡದ್ದು.............

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಮಾದಿಯನ್ನು ಕರೆದು ರೇಗಿಸಿ ತಮಾಷೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೊಣ್ಣೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ. "ಮಾದಿ, ಪರಕಾರ ಎತ್ತಿ ಮೂಗ ಒರಸ್ಕೊ.ಹೊಲಸ ಸುಂಬಳಾ ಸುರಸ್ಕೋತ ನಿಂದರ್ತಿಯಲ್ಲ, ಎತ್ತ ಪರಕಾರ." ಎಂದು ಎರಡರ್ಥ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಾದಿ, "ಮಮಮದಲ ನೀ ನಿನ್ನ ಚಚಚ್ಚಣ್ಣದ್ಲೆ ಮೂಗ ಒರಸ್ಕೊಂಡು ತೋ ತೋರ್ಸು, ಆ ಮ್ಯಾಲೆ ನಾನಾ ಪ ಪ ಪರಕಾರ್ಲೆ ಒ‍ಒ‍ಒ‌ಒರಸ್ಕೋತೀನಿ ಕುರಸಾಲ್ಯಾನ ತಂದು." ಎಂದವಳೆ ಮುಂಗೈಯಿಂದ ಮೊಣಕೈವರೆಗೆ ಮೂಗು ತಿಕ್ಕಿ, ತುಟಿಯ ಮೇಲಿನದನ್ನು ಕೈಗಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಲಂಗಕ್ಕೆ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಳಂತೆ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪು ಅವಳನ್ನು ರೇಗಿಸಿದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು ಹೋಗಿ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದ್ದನ್ನು ಅನಿಸಿಕೊಂಡು ಜೋಲು ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದವನು, "ಇವರವ್ವನ, ಈ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜನಾಗ ಬಿಹಾರಿ ಹುಡುಗೂರು ಅದಾರಲ್ಲ ತುಡಗ ಸೂಳೇಮಕ್ಳು, ಅವ್ರಿಗೆ ಅಕ್ಕ ತಂಗೇರಿಲ್ಲಂತ ಕಾಣಸ್ತೈತಿ. ಥೂ!.. ಪಾಪ ಆ ಮಾದಿನ್ನ......" ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದವ ಮತ್ತೆಂದೂ ಮಾದಿಯ ಪರವಹಿಸಿ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾದರೂ ಆಗಾಗ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾದಿ ಹಿಂಗಂದ್ಲಂತ, ಮಾದಿ ಹಂಗ ಮಾಡಿದ್ಲಂತ ಅನ್ನೊ ಸುದ್ದಿಗಳು ಆಯಾ ದಿನದ ಮಾತಿಗೆ ಸಾಮಾನುಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವ್ಯಾರೂ(ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು) ನೋಡಿರದ ಮಾದಿಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಪರಿಚಯದವಳೆಂಬಂತೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಥೇಟ್ ಸಿನಿಮಾದ ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಯಾರಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಗನಂತಾಡಿದಾಗ, "ಹಂಗ್ಯಾಕ ಮಾಡ್ತಿ, ಮಾದ್ಯಾಗಿಯಲ್ಲ" ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾದಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೋದಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಏನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಊರ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ.

   ನಾನು ಅಪ್ಪೂನ ಅಂದರೆ ಮಾದಿಯ ಅಮೀರಖಾನನ ಅಕ್ಕ ಅನ್ನುವುದು (ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪೂನ ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದಗಿರಬಹುದು) ನಂಬಿದ ಮಾದಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಮೆದುವಾದಳು.
"ಮಮಮದಲ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತೆಕ್ಕ. ನಾ ನನಮ್ಮ ವೈನಿ ಅದಾಳಲ್ಲ ಹಹಹಂಗ ನಿಮ್ಮ ವೈನಿ ಸಕ ಅದಾಳಂತ ಮಾಮಾಡಿದ್ದೆ." ಸಣ್ಣಗೆ ಗೊಣಗಿದವಳಿಗೆ ಶೈಲಾ, " ಹೌದ್ದರೆ ಗಡಿಯ!! ಅಲ್ಲಾ ಆಗಳೆ ನಮ್ಮ ವೈನಿ ಅಂದ ಕೂಡ್ಲೆ ಕೆಟ್ಟಾಕಿ ಅಂದಾಕಿ ಈಗ ನಿನ್ನ ಅಮೀರಖಾನನ ಅಕ್ಕ ಅಂದೇಟಿಗೆ ಚೊಲೊ ಆದ್ಲಲ್ಲ ನಮ್ಮ ವೈನಿ." ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದಳು.

"ಹೊ ಹೊ ಹೊ ಹೋಗವಾಯಕ್ಕಾ ನೀ.." ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲಿನಡಿ ನಾಚಿಕೆಯಡಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರೋ ಬ್ಲೇಡನ್ನು ಸಣ್ಣಗೆ ಮೈ ಮೇಲೆ ಎಳೆದಂತೆನಿಸಿ ಅಳು ಬರುವ ಹಾಗಾಯಿತು ನನಗೆ. ಹುಚ್ಚು ಕಳೆಯಿರುವ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಲಜ್ಜೆಯ ಬಣ್ಣ! ಲೋಕದ ಹಂಗು ತನಗಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಡುವ ಇವರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮಂತಹುದೇ ಎಲ್ಲ ಭಾವ! ಆದರೆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ವಂಚಿತ ಜೀವ.

"ವೈನಿ ಅಂದ್ರ ನಿನಗ್ಯಾಕ ಅಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು?" ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ಮಾದಿಯ ಬದಲಾಗಿ ಶೈಲಾ ವಿವರಿಸಿದಳು. ಅದರ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟು. ಮಾದಿಯ ಅಣ್ಣನದು ವಕೀಲಿ ವೃತ್ತಿ. ಅವನ ಓದು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತೀರಿ ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವನ ಹೆಗಲೇರಿತು. ಮಾದಿಯ ಅರೆಹುಚ್ಚು ವಂಶಾವಳಿಯದಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೆ ಅಂಥವಳಿರುವ ಮನೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟರೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮಾದಿಯ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗುವುದು ದುಸ್ತರವಾಯಿತು. ಮಾದಿಯ ಅಕ್ಕ ಮಾದಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ವಿಷಯ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿ ಒಂದೆಡೆ ಸಂಬಂಧ ಕುದುರಿಸಿ ತಮ್ಮನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದಳು. ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನದ, ಪದವಿಧರೆ ಹುಡುಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ, ಮಾದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು ತನ್ನಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾದಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಮಾದಿಯ ಅಕ್ಕ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಸಹನೆಯಿಂದಲೇ ನೋಡಿಕೊಂಡ ಮಾದಿಯ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾದಿ ಕೆರಳಿದಾಗ ಅರಚುವುದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊಡೆಯುವುದು, ನಡುಮನೆಯಲ್ಲೆ ಲಂಗ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಬಿಗಿದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವುದು, ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿಸುವುದು, ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಬಯ್ಯುವುದು ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಹಿಸಲು ಅವಳೇನು ಕಲ್ಲೆ? ಆದರೆ ಮಾದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಎಂದೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದವಳಲ್ಲ. ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವಾಗ ಮೈಮೇಲೆ ಚಲ್ಲಿಕೊಂಡ ಪ್ರಸಂಗಗಳಿಂದಾಗಿ ಚಹಾ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾದಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸಿಯಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದಳು. ಜೊತೆಗೆ ಹೊಡೆತ, ಬಡೆತ, ಜಗಳ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ವೈನಿ ಜಾತಿಯನ್ನೆ ಮಾದಿ ದ್ವೇಷಿಸುವಂತಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
"ಹಂಗಾರ ಇಕಿಗಿ ಜಳಕ, ತಲಿ ಬಾಚೂದು ಯಾರ ಮಾಡ್ತಾರ? ಇವರವ್ವೇನು?" ಕೇಳಿದೆ.
"ಇಲ್ಲ, ಇವ್ರ ವೈನೀನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡೂದು. ಇವ್ರವ್ವ ಇಕಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗs ಸತ್ತೋದ್ಲಂತ. ಆದ್ರ ಇದಕ್ಕs ಸೊಕ್ಕ ಭಾಳ. ತಲಿ ಸುದ್ದ ಇದ್ರ ಸುಮ್ನ ಕುಂತು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಸ್ಕೊಂಡು ಹಿಂಗ ಹಸsನಾಗಿ ಇರ್ತೈತಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರ ಮಗ್ಗಲಕ ಕುಂದ್ರಾಕ ಆಗೂದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟ ಹೊಲಸ ಇರ್ತೈತಿ ಖೋಡಿ". ಶೈಲಾಳ ಮಾತಲ್ಲಿ ಆಪಾದನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತತೆಯೂ ಬೆರೆತಂತೆನಿಸಿತು ನನಗೆ. ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರು,ಕೊಟ್ಟೂರು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಾದಿ ಅಲ್ಲೂ ಗೊತ್ತು, ಇಲ್ಲೂ ಗೊತ್ತು.. ಆದರೆ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಮಾದಿಯ ಮನೆ ಹತ್ತಿರವಾದ್ದರಿಂದ ಮಾದಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಖತಃ ಪರಿಚಿತೆ.

"ಯ ಯಯಕ್ಕಾ, ಚಾ ಕೊ ಕೊಡ್ತಿಯಾ ಇಲ್ಲೊ ಹೇಳು", ಮೂಗರಳಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ ಮಾದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಅವಳ ಹುಚ್ಚು ಕೆರಳ ಹತ್ತಿದೆಯೊ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ.
"ನೀ ಒಂದ ಹಾಡ ಹಾಡು. ಅಂದ್ರ ಕೊಡ್ತೀನಿ." ಶೈಲಾ ಹೇಳಿದಾಗ, "ನೀ ನೀ ನೀ ಚ್ಚಾ ತಂದು ಇಲ್ಲಿಡು ಅಂತಂತಂದ್ರsನ ನಾ ಹಾಡಾಕಿ. ಇಲ್ಲಿಕ್ಕಂದ್ರ ನಾ ಒಲ್ಲೆ" ಎಂಬ ಶರತ್ತಿಟ್ಟಳು ಮಾದಿ. ಶೈಲಾ ಚಹಾ ತಂದಾಗ, " ಯಾಯಿರೆ ಯಾಯಿರೆ ಜೋರ್ ಲಗಾಕೆ ನಾಚೇರೆ...." ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಗೊಗ್ಗರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದಂತೆ ಮಾಡಿದವಳು ಗಬಕ್ಕನೆ ಚಹಾದ ಕಪ್ಪನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕುಡಿಯತೊಡಗಿದಳು. ಸೊರ್ರ್ರssss ಎಂಬ ಅವಳ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವಿಕೆ ನೋಡಿ ನಾನು ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿದರೆ, ಶೈಲಾ, "ಹಂಗ್ಯಾಕ ಎಮ್ಮಿ ಮುಸರಿ ಕುಡಧಂಗ ಕುಡೀತಿಯಲೇ" ಎಂದು ನಗ ತೊಡಗಿದಳು. ಅದು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೋ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂಬಂತೆ ಚಹಾ ಆಸ್ವಾದಿಸತೊಡಗಿದ್ದಳು ಮಾದಿ.

ಆಗ ತಾನೇ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ನಾದಿನಿ ಆರತಿ, ‘ಹಾಯ್ ಮಾದಿ’ ಎಂದಾಗ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕೈ ತಮಾಷೆ ನೋಡೋಣ ಎನ್ನುವವರೆ ಎಂದು ಮಾದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಒಸರುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೆ, "ಹಾಯ್ ಆರ್ತೆಕ್ಕಾ ಹೌ ಹಾರಿ?" ಮಾದಿಯ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ನಿಂತವರ ಕಾಲಬುಡದ ಚಾಪೆಯನ್ನು ಕಸಕ್ಕನೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಂತಾಗಿ, ನಂತರ ನಕ್ಕೂ ನಕ್ಕೂ ಸುಸ್ತಾಯಿತು. ‘HOW ARE YOU' ಅವಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ‘ಹೌಹಾರಿ’ಯಾಗಿ ನಾನೂ ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ಹೌಹಾರಿದ್ದು. ಇವಳಿಗೆ ಈ ಪರಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರ್ಯಾರೊ ಕರೆದು ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಕುಬುದ್ದಿ ಮಿಸುಗಿತು. ಹಿಂದೇನೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿತ ಮೂಲ ಹೊಳೆದು.......

"ಬಬಬರ್ತಿನಕ್ಕಾ, ನಿನಿನಿನಗ ಚಚೊಲೋ ಗಂಡ ಸಿಗಲಿ", ಶೈಲಾಳನ್ನು ಹಾರೈಸಿ ಹೊರಡಲನುವಾದ ಮಾದಿಗೆ, "ಮತ್ತ ನಿನ್ನ ಮದವಿ ಯಾವಾಗ ಮಾದಿ?" ಆರತಿ ಕೆಣಕಿದಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದವಳು, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಅವಳನ್ನು ನಿಟ್ಟಿಸುವುದು ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, "ಮಮದವಿ ಅಂತ ಮದವಿ. ಇವಕ್ಕ ಬ್ಯಾಬ್ಯಾಬ್ಯಾರೆ ಕೆಲಸಿಲ್ಲ. ಮಮಮಮದವಿ ಅಂತ ಮದವಿ! ಹಾಟ್ಯಾಗೋಳು ಮದವ್ಯಾಗಂದ್ರ......." ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಜೀಕುವ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಳು. ಅವಳು ‘ಹಾಟ್ಯಾಗೋಳು’ ಅಂದದ್ದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸ್ಟೂಡಂಟ್ಸಿಗಿರಬಹುದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ತನಗೆ ತಾನೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುವುದನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಆದರೂ ಮದುವೆ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಮಾದಿ ನನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದ್ಯಾಕೆ? ಆ ದಿಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನಿತ್ತು?

ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಟು ಮುಂಬೈಗೆ ರೈಲು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ನನ್ನ ತಲೆ ತುಂಬಾ ನವ್ಯ ಧಾಟಿಯ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಮೈತಳೆದು ನನ್ನನ್ನೇ ಆವರಿಸತೊಡಗಿ, ಮಾದಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವುದಾದರೂ ಏನು? ಈ ರೀತಿ ಹುಚ್ಚು ಕೆರಳುವ ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಶೈಲಾಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ತನಕ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೆಂಬಂತೆ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿ ನನ್ನೆದುರಿಗಿತ್ತು.

ಮಾದಿಯಿಂದಾಗಿ ಸರಸಕ್ಕೂ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲದೆ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಂತಾಗಿದ್ದ ಮಾದಿಯ ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆ ಅದೊಂದು ದಿನ ಮಾದಿ ಒಳಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡವರು ಖುಷಿಯಿಂದ ರಮಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ನಿದ್ರೆಯ ಮಧ್ಯ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಮಾದಿ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದವಳು ಅಣ್ಣ ಅತ್ತಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡು, ಕೆರಳಿ ಅರೆಯುವ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಡುಗಚ್ಚಿ "ನಾ ಕೇಳಿದ್ರ ಹೊಡೀತಿ, ಖೋಲ್ಯಾಗ ಕೂಡಿ ಹಾಕ್ತಿ. ಈ ರಂಡಿಗಾದ್ರ....." ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದು, ಮೊದಲು ತನ್ನಣ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಅವ ಮೂರ್ಛೆ ಬಂದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಅದರರಿವಿರದಂತೆ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆರಗಿ ಅವಳ ತಲೆಗೂದಲು ಹಿಡಿದು, ನೆಲಕ್ಕಾನಿಸಿ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕುಟ್ಟಿ, ಕುಟ್ಟಿ. ಕುಟ್ಟಿ......

ಅವಳಣ್ಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲೀಗ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನಂತೆ. ಮಾದಿ ಈಗ ಧಾರವಾಡದ ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಅವಳೀಗ ನಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕಿರುಚುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಧುರಿ ದಿಕ್ಷಿತ್ ಎಂದರೆ ಓಗೊಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
************************************************************************************

(2004ರಲ್ಲಿ ಮುಂಬಯಿ ಕನ್ನಡ ಲೇಖಕಿಯರ ಬಳಗ ‘ಸೃಜನಾ’ದಿಂದ ಹೊರ ಬಂದ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ ‘ಕಥೆ ಹೇಳೇ...’ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ,ನಾನು ಬರೆದ ಕತೆ ಇದು.)

ಬರಹ ಚಿತ್ತಾರದ ಕೌದಿ

2010-10-10T13:18:00.005+05:30

ಬರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ
ಬರೆಯ ಹೊರಟಿರುವುದು ಇನ್ನ್ಯಾರೊ
ಬರೆದಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ ಬಲವಾಗಿ
ಮತ್ತವೇ ಅವೇ ಪದಗಳ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲಿ
ಹೊಸೆಯ ಹೊರಟರೆ ಮನಸು ವಿರಾಗಿ
ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ಹಳವಂಡ
ಎಲ್ಲವೂ ಪುರಾತನ ಆದರೂ ನವನವೀನ
ಪದ ಪದ ಹೊಸೆವ ಕಸರತ್ತು
ಕೆಸರಲ್ಲಿ ಎತ್ತು ಕಾಲೆತ್ತಿ ಇಟ್ಟ ಹಾಗೆ
ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆಯ ಚೂರುಗಳ ಸೇರಿಸಿ
ಚಿತ್ತಾರದ ಕೌದಿ ಹೊಲೆದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಹಾಗೆ
ಹೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ ವಿಷಯ ಬುತ್ತಿ
ಗೊತ್ತಿದೆ ತೊಗೊ ಎಂದಾರೆಂಬ ಭೀತಿ
ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದಾಗುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ
ಸೋಜಿಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ
ಹಳತಾದರೂ ಜಗದ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ಜಗತ್ತಲ್ಲಿ ನವನವೀನ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಅವೆಲ್ಲ
ಸತ್ತು ಹುಟ್ಟುವ ದಿನದ ಹಾಗೆ

ಅಪ್ಪನ ಕವಿತೆ.. ಬಾಳ ಸಂಜೆ

2010-07-26T20:59:00.016+05:30

ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನೀ ಇಡು

ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನಾ ಇಡುವೆ

ಹೆಜ್ಜೆಯಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡುತ

ದಡವ ಸೇರುವಾ

ಕನಸ ಕಾಣುತ

ಮನಸ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ

ಸಾಗುವಾ ಸಾಗುವಾ

ಗುರಿ ಸೇರುವಾ

ಇರಲಿ ಸಂಸಾರದಲಿ ಸಮನ್ವಯ

ಅಳಿಯಲಿ ಮನದಲುಳಿದ ಕಹಿಸಮಯ

ಕವಿಯದಿರಲಿ ಮೋಡ ಮತ್ತೆಂದೂ

ಹನಿಯೊಡೆಯದಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೆಂದೂ..
(ಇದು ನಾನು ಬರೆದ ಕವನವಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂದೆ [ಡಾ. ರಾಜಶೇಖರ್ ಅವರಾದಿ] ಯವರು ಬರೆದ ಕವನ. ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದಲೇ ತಾವು ಬರೆದ ಈ ಕವನವನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಿಮ್ಮೆದುರು ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.)

ಅವಳೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳು...

2010-06-30T02:48:00.003+05:30

ಅವಳೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳು, ತನ್ನವನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸಂಧಿಸಲು ಹರ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ. ಅವನಿದಿರು ಅವಳ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಯಾವ ಪರಿಯಾಗಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಭಾರಗೊಳ್ಳುತಿದ್ದವೆಂದರೆ ಆ ಭಾರಕ್ಕೆ ಅವಳ ಶಿರ ಬಾಗುತ್ತಿತ್ತು !

ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು... ತನ್ನವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸೋತಾಕೆಯ ಶಿರ ಬಾಗುವುದು ಬಿಡಿ, ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಒಂದಾಗುವುದು ಸಹ ಮರೆತಂತಿದ್ದವು..

ಮೊತ್ತಬ್ಬಳಿದ್ದಳು, ತನ್ನವನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಸಮಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯ ನಟಿಸಿ, ಮನದಲ್ಲಿ ರೋಧಿಸುತ್ತ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗುವರಳಿಸಿ ಕುಳಿತಾಕೆ...

ಮಗದೊಬ್ಬಳು... `ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದವನನ್ನು ತಡೆಯದೆ `ಸರಿ' ಎಂದು ಕಳಿಸಿ ಮನದ ಕದವಿಕ್ಕಿ ಗಾಳಿಯೂ ನುಸುಳದಂತೆ ಬೀಗ ಜಡೆದಳು, ಕಣ್ಣಾಲಿಯಲಿ ತೇಲಿಸುತ್ತ ಪ್ರೀತಿಯ ಶವ...

Thanks BK.:-)

2010-04-02T23:05:00.006+05:30

'ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದವನಿಗೆ ಹುಗ್ಗಿ ಮುಳ್ಳು' ಅನ್ನುವ ಗಾದೆಮಾತೊಂದಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಆ ಮಾತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವುಗಳೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಗಾದೆಮಾತು ವಿಶಾಲ ಅರ್ಥ ಹೊಂದಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೌದಾದರೂ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೊಂದಲ ಅಥವಾ ಡೋಲಾಯಮಾನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಮಗರಿಯದಂತೆಯೇ ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿರಾಳವಾಗಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಓದಲು, ಬರೆಯಲು ಬರುವುದು ದೂರದ ಮಾತಾಯ್ತು, ಕೇಳಿ ಅರ್ಥವಾಗೋದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು (ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕೈ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ) ಶಬ್ದಗಳು ಮಾತ್ರ!!... Thank you soooo much BK!.:-)

ಹೌದು ಅವರ ಆಪ್ತರೆಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಕರೆಯುವುದು BK ಅಂತಲೇ! ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಶಹ ಅನ್ನುವುದು ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು. ಮೂವತ್ತೆರಡರ ಹರೆಯದ, ಹೆಸರಾಂತ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಆರಂಕಿಯ ವೇತನ ಪಡೆಯುವ CA ಅವರು. ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಖಂಡಿತವಾದಿ. ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ವಾಸ.
ಸರಿ ಏನಾಯ್ತಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಅಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂದರೆ ನಾನು ರೆಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಕಾರಣ, ನನಗೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇದೆ ಅಂತ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ಮುಂಬೈ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಕನ್ನಡಿಗರು. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಒಲುಮೆಗೆ ಸೋತ ನನ್ನ ಮನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆಪ ಸಾಕು ಮುಂಬೈ ಕಡೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಲು. ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಕಾರಣಭರಿತ ನೆಪದೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟೆ ಮುಂಬೈಗೆ..:)
ಮಾರನೆಯ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಅಂತ ಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪಲ್ಲವಿ(ಬಿಕೆ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ) ಅವರಿಂದ ಆತ್ಮೀಯ ಆಹ್ವಾನ! ಪಲ್ಲವಿ, ಅವಿನಾಶ್ ಅವರ ತಂಗಿ.ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಿರುವ ಸರಳ ಮನಸಿನ ಹುಡುಗಿ.
ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹೋಟೆಲ್ ತಲುಪಿ ಅವರವರ ಇಷ್ಟದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ದಂಪತಿಗಳ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟು ಬಿದ್ದು "ಯಾರಾದರು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಮನೆ ತಲುಪಿಸಿದರೆ ಪುಣ್ಯ ಬರುತ್ತೆ" ಅನ್ನುವಷ್ಟು ತಿಂದದ್ದಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರಿಗಾದರೂ ಆಗುವಷ್ಟು ಊಟ ಮೀಗಿದೆ!
ನನಗೋ ಪೇಚಾಟ, "ಛೆ! ಎಷ್ಟೊಂದು ಊಟ ಉಳಿದು ಹೋಯ್ತು! ಮನೇಲಾಗಿದ್ರೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಅಂತಲೋ ಇಲ್ಲ ಕೆಲಸದವಳಿಗಂತಲೋ ಕೊಟ್ಟು ಹಾಳಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಇದು ಹೋಟೆಲ್ಲು, ಏನೂ ಮಾಡೋಕಾಗೋಲ್ಲ, ನನ್ನಿಂದಾಗಿ ಪಾಪ, ಬಿಕೆ-ಪಲ್ಲವಿ ದಂಪತಿಗಳ ಅಷ್ಟು ದುಡ್ಡೂ ಹಾಳು..." ಇದನ್ನು ಅವಿಗೆ ಹೇಳೋಣ ಅಂತ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಿಕೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಉಳಿದಿದ್ದ ಊಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದರು. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವರತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಪಲ್ಲವಿ," ಇದನ್ನ ತೊಗೊಂಡ್ಹೋಗಿ ಬಿಕೆ ದಾರಿಯೋಳಗ್ ಕೂತಿರೋ ಬಡವ್ರಿಗೆ ಕೊಡ್ತಾನ, ಅವ್ನಿಗೆ ಅನ್ನ ಕೆಡಸೂದು ಅಂದ್ರ ಒಟ್ಟs ಸೇರಂಗಿಲ್ಲ. ಹಂಗಂತ ತಿನ್ಲಿಕ್ಕೆ,ಉಣ್ಲಿಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ." ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವ (ಒಣ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಳಾಗ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ಕಳವಳ )ಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಳು.
ಉಳಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಪಾರ್ಸಲ್ ನ್ನು ಯಾವ ಮುಜುಗರವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇಸಿದುಕೊಂಡು ಕಾರ್ ಹತ್ತಿದ ಬಿಕೆ, ಒಂದೆಡೆ ಕಾರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು, ಉಳಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಯಾವ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮು ಇಲ್ಲದೆ.

"ಹೌದಲ್ವಾ? ನಮ್ಮ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಥೆಗೆ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ತರಿಸಿ ಉಳಿದ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೋಟೆಲಿನವರೂ ಸಹ ನಾವು ತರಿಸಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನಾವು ಮುಟ್ಟಿರದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸೀದಾ ಮುಸುರೆ ಬಳಿದ ಬೆಸಿನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತಿಪ್ಪೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗಾದರೆ 'ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನೇ ಮರಳಿ ನಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವಿ!' ಎಂದು ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಹಕರು ಜಗಳವಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಬರದಿರುವ ಆತಂಕವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮಗ್ಯಾವ ಆತಂಕ?! ಅದೂ ನಾವೇ ತರಿಸಿದ ಇಷ್ಟದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ತರಲು ಅಷ್ಟೊಂದು ಮುಜುಗರ ಪಡುವುದೇಕೆ? ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೇ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದವರಿಗೋ ಅಥವಾ ದಾರಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಸಿಗುವ ಹಸಿದವರಿಗೋ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ." ಈ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾದದ್ದೆ ಒಂಥರದ ನಿರಾಳತೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಜೊತೆಗೆ ಮುಂದೆ ನಾನೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವ ವಿಚಿತ್ರ ಪುಳಕ! ಅದನ್ನು ಅವಿ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅರಿಯದ ಪುಳಕ ಅನುಭವಿಸಿದೆ.

ನಿಮಗಿದು ವಿಪರೀತ ಅನಿಸಬಹುದೇನೋ, ಆದರೆ ಅಂದು ನನಗೆ ದೊರೆತ ಪಾಠ ಪ್ರಿಯವಾದುದಾಗಿತ್ತು.
ನನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಹೀಗೆ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿ ಉಳಿಸಿ ಬರುವ ಆಹಾರದ ಕುರಿತು ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಹಳಹಳಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡಿ ಎಂದರೆ 'ಸುತ್ತ ಕುಳಿತ ಜನ ಮತ್ತು ಹೋಟೆಲಿನವರು ಏನೆಂದುಕೊಂಡಾರು!' ಅನ್ನುವ ಒಣ ಅಹಂಭಾವ ಬೆರೆತ ಮುಜುಗರವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಉಳಿದ ಆದರೆ ಎಂಜಲಲ್ಲದ ಅನ್ನದ ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡುವದನ್ನು ಮಾತಿನ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಬಿಕೆ ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮನಃಪೂರ್ವಕ ಸೆಲ್ಯೂಟ್ ! :-)

ಮಾಣಿ

2010-02-22T10:14:00.009+05:30

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಜಗದೀಶ್ ರೈ.

ನಾವು ನಾಗರೀಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಂಥಾ ದಪ್ಪ ಚರ್ಮದವರು ಎಂದು ನನಗರಿವಾದುದು ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ನಾನು, ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಎನ್ನುವ ಲಿಮಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ತುಂಬಾ ಜನ ದಿನ ಕಳೀತಾ ಇರ್ತೀವಿ. ಕ್ಷಣವೋ, ದಿನವೋ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಆದರೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸದ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾವು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಷ್ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಮಾನವ ಸಹಜ ಬುದ್ದಿ. ಬೇಕು ಅಂತಲೇ ಏನು ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ನಿಜವೇ ಆದರೂ ಒಂಚೂರು ಅಲರ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ, ಗಂಟೆ, ದಿನದ ಲೆಕ್ಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸೌಹಾರ್ದತೆಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬಹುದೇನೋ.. ಅದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೌರವಕ್ಕೂ ಒಂದು ಗೌರವ. ಇದರ ಕುರಿತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದು ಸ್ನೇಹಿತ ಜಗದೀಶ್ ರೈ ಅವರು. ಇದು ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು.

ಆಗಿನ್ನೂ ಮುಂಬೈನಲ್ಲೆ ಇದ್ದೆ ನಾನು. 'ಜಗಜ್ಯೋತಿ ಕಲಾವೃಂದ' ತಂಡದ, 'ಒಸರ್' ಹೆಸರಿನ ತುಳು ನಾಟಕದ ರಿಹರ್ಸಲ್ ನಡೀತಾ ಇತ್ತು. ಇದು ನಾನು ಅಭಿನಯಿಸಿದ ಏಕೈಕ ತುಳು ನಾಟಕ. ತುಳು ಬರದ ನಾನು ಈ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದು ನಾನು ನಿರ್ವಹಿಸವ ಪಾತ್ರ ಮೂಕಿ ಮತ್ತು ಆ ನಾಟಕದ ಜೀವಾಳ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ.:-) ಅಲ್ಲದೆ ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೆ ಇದೇ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ ಬಾರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಿಹರ್ಸಲ್ಸ್ಎಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದುದು ಮಾತುಂಗಾದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಘದ ಕಿರು ಸಭಾ ಗೃಹದಲ್ಲಿ . ಸಂಘದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ 'ಗಂಗಾ ವಿಹಾರ' ಎನ್ನುವ ಉಪಹಾರ ಗೃಹವೊಂದಿದೆ. ಕಲಾವಿದರಿಂದಲೇ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೇನೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕಲಾವಿದರಿಗೂ ಗಂಗಾ ವಿಹಾರ ಪರಿಚಿತ. ಇಡೀ ದಿನ ರಿಹರ್ಸಲ್ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡ ದಿನ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಊಟ ಅಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದೂ ಸಹ ರಿಹರ್ಸಲ್^ನ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ನಾವೆಲ್ಲಾ 'ಒಸರ್'ನಾಟಕದ ತಂಡದವರು ಗಂಗಾ ವಿಹಾರದೆಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು. ಟೇಬಲ್ ಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹೊರಗೆ ಕಾದು, ಎರಡು-ಮೂರು ಟೇಬಲ್ ಖಾಲಿಯಾದದ್ದೇ ರೇಸ್^ಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಹೋಗಿ ಟೇಬಲ್^ಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು, ಊಟ ತರಿಸಿ ಉಂಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಎದ್ದು ಸಿಂಕ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಬೇಕು, ನನಗೋ ತಿಂದದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎದ್ದು ಸಿಂಕ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಆಲಸಿತನ. ನೀರಿನ ಗ್ಲಾಸ್ ತೊಗೊಂಡು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಹೊರಟವಳನ್ನು ಜಗದೀಶ್ ತಡೆದು, "ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಸಿಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆಯಿರಿ" ಎಂದರು ನಯವಾಗಿ.

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಆಲಸಿತನ ನನ್ನನ್ನು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಏಳಗೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ." ಅಯ್ಯೋ ಬೇಜಾರು ಜಗದೀಶ್, ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಎದ್ದು ಯಾರ್ಹೋಗ್ತಾರೆ.." ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಮುಂದಾದವಳನ್ನು ತಡೆದು ಸಿಂಕ್^ನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು ಜಗದೀಶ್.

ನಾನು " ಇವತ್ತೊಂದಿನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಕೈ ತೊಳ್ಕೊತೀನಿ ಬಿಡಿ ಜಗದೀಶ್, ಏನಾಗೋಲ್ಲ" ಎಂದೆ. ನಾನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಕೈ ತೊಳೆಯೋದನ್ನ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಬೈಯ್ಯಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕಾಳಜಿಗೆ ಜಗದೀಶ್ ಹಾಗಂತಿದಾರೆ ಅಂತಲೇ ನನ್ನ ಎಣಿಕೆ.

"ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವಾ? ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಸಿಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆದು ಬನ್ನಿ." ಈ ಸಲ ಜಗ್ಗಿ ದನಿ ಗಡುಸಾಗಿತ್ತು. ನನಗೋ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಜೊತೆ ಅವಮಾನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಗಡಸು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಸಭ್ಯ ವರ್ತನೆಯ ಜನರಿರುವ ಟೀಮ್ ಅದು. ಅಲ್ಲದೆ ಈ ಜಗದೀಶ್ ಅನ್ನುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸದಾ ನಗುತ್ತಾ ನಗಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಂಥವರು. ಅಂಥವರ ಗಡಸು ದನಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲೇಯಿಲ್ಲ. ಗಂಗಾ ವಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಗಂಗೊದ್ಭವ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ!

ಅದರತ್ತ ಗಮನ ಕೊಡದ ಜಗದೀಶ್ " ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ನೀವು ಊಟ ಮಾಡಲು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬರುತ್ತೀರಿ, ಊಟ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಸಿಂಕ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಏನು ಕಷ್ಟ? ನಿಮ್ಮಿಂದಾಗಿ ಪಾಪ ಆ ತಟ್ಟೆ ಎತ್ತುವ ಮಾಣಿಗಳು ಇಡೀ ದಿನ ವಾಸನೆಯ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಯಾಕೆ ಅವರೇನು ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ್ದು?"

'ಇಡೀ ದಿನ ವಾಸನೆಯ ಬಟ್ಟೆ?' ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ನೋಟದೊಂದಿಗೆ ಜಗ್ಗಿ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಲು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಗಾ ಮಾತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದಂತೆ ತನ್ನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿದ್ದಳು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ.

"ನೀವು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆದು ಎದ್ದು ನಡೆಯುತ್ತೀರಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ. ಆ ಪಾಪದ ಜನ, ತಟ್ಟೆ ಎತ್ತುವವರು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ನೀವು ಕೈ ತೊಳೆದ ನೀರು ಅವರ ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೇನು ಬದಲಿಸಲು ಮತ್ತೊಂದು ಬಟ್ಟೆ ಇರುತ್ತದಾ? ಇಲ್ಲ, ಅದೇ ಒದ್ದೆ ಮತ್ತು ವಾಸನೆಯ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಇಡೀ ದಿನ ಕಳೆಯಬೇಕು ಅವರು. ಅದೇ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿನ ಗ್ಲಾಸು, ತಟ್ಟೆ ತೆಗೆಯಲು ಬಂದಾಗ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸುತ್ತೀರಿ, ನೀವು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟ ಜನ. ಕೊಳಕು ಅಂತ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಅವರ ಕಷ್ಟ ನಿಮಗರ್ಥವಾಗುತ್ತದಾ ? ಇಲ್ಲ, ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ, ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಆ ಜನರೆಲ್ಲಾ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡರವರೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಏಳುವುದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ತಡ ಆದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೇಲಿನವ ಕುಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒದ್ದು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸ್ನಾನ , ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಓದುವ ಮಕ್ಕಳಾದರೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಆಗಬೇಕು. ಅವರಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ತನ್ನ ಯಜಮಾನ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಜೊತೆ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್ ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲೇ ಇಡೀ ವರ್ಷ ಕಳೆಯಬೇಕು ಅವರು. "

ಉದ್ವೇಗಗೊಂಡಿದ್ದರು ಜಗದೀಶ್. ಹೊಸ ಲೋಕವೊಂದು ಹೀಗೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನಿದಿರು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಜಗದೀಶರ ಉದ್ವೇಗದ ಕಾರಣ ಸಹ ಹೊಳೆಯಿತು. ನನಗೆ, ಜಗದೀಶ್ ಊರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ (ಮುಂಬೈ) ಬಂದು ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಣಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಊರಿಂದ (ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಂಗಳೂರು-ಉಡುಪಿ ಕಡೆಯಿಂದ) ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದು ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಂಬೈನ ಹಿರಿಯ ಕನ್ನಡಿಗರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ರಾತ್ರಿಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಷ್ಟೋ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ. ಈಗ ವಿಪ್ರೊ ಗ್ರೂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಜಗದೀಶ್ ರೈ ಸಹ ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ನನಗೆ ಹೀಗೆ ರಾತ್ರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿ ಬೆಳೆದವರ ಬಗ್ಗೆ 'ಪೇಪರ್ ^ನಲ್ಲಿಯ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ' ಥರದ ಮಾಹಿತಿ ಇತ್ತೇ ವಿನಃ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಕೆಳಗಿನ ವಿವರ ಓದುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ!
Sorry ಕೇಳಿದೆ ನನ್ನ ನಡುವಳಿಕೆಗಾಗಿ ಜಗದೀಶರಲ್ಲಿ.

"sorry ಕೇಳುವುದು ಬೇಡ, ಆದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆಯದಿದ್ದರೆ ಆಯಿತು." ಎಂದಿನ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ಜಗದೀಶ್ ರೈ ಎನ್ನುವ Ex-ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಣಿ ಮತ್ತು ಈಗಿನ ವಿಪ್ರೊ ಗ್ರೂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಿರ್ಮಲ ಮನದ ಸ್ನೇಹಿತ .:-)

ಚಾಚುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು.

2009-10-20T23:12:00.003+05:30

ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗಿ

ನೀರು ಸೇದಿ
ಜೋಡುಗೊಡವ ಹೊತ್ತು
ತರುವ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲ
ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು
ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ ಗಂಗಾಜಲ
ಬಾವಿಯಿಂದ, ಸಂಪಿನಿಂದ
ಮನೆಯ ಪ್ರತಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ
ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಹುರಿಗಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ ಗಂಡಸರ ತೋಳು, ತೊಡೆ
ಹೆಂಗಸರ ಸೊಂಟ ಬಳಕುತ್ತಿಲ್ಲ
ಚಾಚುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು
ಯಂತ್ರದೆಡೆಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ
*
ಆಧುನಿಕರು ನಾವು
ಪ್ರಪಂಚವೇ ಯಂತ್ರಮಯ
ನೋಡುವ ನೋಟ, ಆಡುವ ಮಾತು
ಕೇಳುವ ಹಾಡು, ಆಡುವ ಆಟ
ಚಾಚುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು
ಯಂತ್ರದೆಡೆಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ
*
ಬರೆವ ಪತ್ರ, ಓದುವ ಸುದ್ದಿ
ಕುಡಿವ ನೀರು, ಮಾಡುವ ಅಡುಗೆ
ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಮೋಡ, ಸುರಿವ ಮಳೆ
ಬೆಳೆವ ಬೆಳೆ, ಕೋಯ್ಲಿನ ಕಲೆ
ಚಾಚುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು
ಯಂತ್ರದೆಡೆಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ
*
ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲವೂ ಯಂತ್ರಮಯ
ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ ಸಮಯ?
ಯಂತ್ರಗಳ ಒಡೆಯರು ನಾವು
ಆಳುತ್ತಿವೆ ಯಂತ್ರಗಳು
ಚಾಚುತ್ತಿವೆ ಕೈಗಳು
ಯಂತ್ರದೆಡೆಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ
***********

[ಮಗನಂತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಗೆಳೆಯನ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬರೆದು, ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗದೆ, ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ಉಳಿದ ಕವನವಿದು. :-) ]

"ನಮ್ಮನ್ಯಾನವ್ರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಖೊಕಾ ಅಂಗ್ಡಿ ಅನ್ಕೊಂಡು ಈ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್^ನ್ಯಾಗ ನಿಂದರ್ಸಿಬಿಟ್ಟಾರ್ರಿ..."

2009-09-23T00:50:00.022+05:30

'ಪುಟಾಣಿ ಪಾರ್ಟಿ' ಚಿತ್ರದ ಶೂಟಿಂಗ್ ಗೆ ಅಂತ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಘಟನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಯ ಒಬ್ಬ ಹೇಡಿಯನ್ನು, ನನ್ನ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಬೇಜಾರು ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಏನಾದರು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಕೂಡಾ ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಅನ್ನುವದನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಸಂಗ ಅದು...

ಅಂದು ದಿನಾಂಕ ೧೩-೧೨-೨೦೦೮, ಸುಮಾರು ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ೧೨ ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತು. ಕಲಕೇರಿ ಅನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ನಮ್ಮ ಶೂಟಿಂಗ್ ಇತ್ತು. ನನಗಿನ್ನೂ ಟೈಮ್ ಇತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಓದುವುದೂ ಬೇಜಾರಾಗಿ, ಕುಳಿತ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಆ ಊರ ಜನರಿಂದ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರ, ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆಫೀಸ್ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕಾರು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಟೀ, ಬೀಡಾ ಅಂಗಡಿಗಳಿರುವ, ಒಂದು ಬಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವೇ ನಿಂತು ಮೊದಲಿನ ಬಸ್ಸು ಹೋದ ನಂತರವೇ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದಾದಂತಹ ಜಾಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಬೀಡಾದ ಖೊಕಾ ( ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಫಳಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ )ಅಂಗಡಿಯ ಪಕ್ಕ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಮೈ ಮೇಲಿನ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗನ್ನು ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಬಿಸುಟು, ಕುಪ್ಪಸದ ಗಂಟನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕೂದಲು ಕೆದರಿ ತಲೆ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವವಳಂತೆ ಕೂದಲನ್ನು ಮುಂದೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಂಡು ಸೆರಗನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು!

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಹೆಣ್ಣು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಲಜ್ಜೆ, ಅವಮಾನ ಮರು ಕ್ಷಣ ಮಾಯವಾಗಿ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೆಡೆಗೆ ಮರುಕವೊಂದು ಮೂಡಿತು. ಅಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ಕರೆದು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ.

" ಅಕೀರ್ಯಾ? ಅಕಿ ಹೆಸರು ಬಸವ್ವ ಅಂತರಿ, ಅಕಿಗೆ ಹುಚ್ಚ ಹಿಡದೈತ್ರಿ, ಅದಕ ಅವ್ರ ಮನ್ಯಾಗ ಅಕಿನ್ನ ಸೇರ್ಸೂದಿಲ್ರೀ. ಇಲ್ಲೇ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನ್ಯಾಗ ಇರ್ತಾಳ್ರೀ " ಅಂದ.

"ಅಕಿನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರ್ತೀ? " ಆಗೋಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಕೇಳಿದೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗ ಹೂಂ ಎಂದವನೇ "ಬುರ್ರ್ ಬುರ್ರ್ ಬುರ್ರ್" ಎಂದು ತನ್ನ ಕಲ್ಪನಾ ವಾಹನದ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಕರೆ ತಂದ.

" ಯಾಕ? ಯಾರ ಕರೀತಾರ?" ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಬಂದ ಬಸವ್ವಳಿಗೆ ನನ್ನೆಡೆ " ಇವರು " ಎಂಬಂತೆ ಕೈ ಮಾಡಿ ಹೊರಟ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ.

" ಏ ನಿನಗ ಹೆದ್ರಕಿ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅಕಿನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರಾಕ?"

" ಇಲ್ರೀ ಅಕಿ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗೂರ್ಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲರೀ, ಉಲ್ಟಾ ಜೀವ ಮಾಡ್ತಾಳ್ರೀ , ಭಾಳ ಛೊಲೊ ಅದಾಳ್ರೀ " ಅಂದವನೇ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನಾ ವಾಹನವನ್ನೇರಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ.

ನಾನು ಬಸವ್ವಳೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದೆ. "ಏನಾರ ತಿಂತೀ ಏನ್ ಬಸವ್ವ?"

" ಏನಂದ್ರೀ?" ನಾನು ಅವಳೊಡನೆ ಮಸ್ತಿ ಮಾಡ್ತಿದೀನಿ ಅನಿಸಿರಬೇಕು ಅವಳಿಗೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದೊಂದಿಗೆನೆ ಕೇಳಿದವಳು ಪಟ್ಟನೆ ವಿಚಿತ್ರ ಉನ್ಮಾದದಿಂದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿದಳು.

ಆ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ನಡುಗಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವಳು ಹೆದರಿಸಿದ್ದು ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆತ್ಮೀಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ.

"ಏನಾರ ತಿನ್ನಾಕ ಕೊಡಸ್ಲಿ?'

"ನೀವು ನನಗ ತಿನ್ನಾಕ ಕೊಡಸ್ತೀರಿ? ಯಾಕ್ರೀ?"

ಅವಳ ಈ ಮಾತಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದೆ " ಅಲ್ಲ, ನಿನಗ ಹಶೀವ್ಯಾಗಿದ್ರ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.." ಅಂದೆ.

ನಾನು ಹೆದರದೆ,ಅವಳನ್ನು ಛೇಡಿಸದೆ, ಸರಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ಮೃದು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.

" ಏನ್ ಕೊಡಸ್ತೀರಿ? "

" ಏನ್ ಬೇಕು ನಿನಗ ? "

"ನನಗ ಮಂಡಕ್ಕಿ ಮತ್ತ ಚಾ ಬೇಕ್ರಿ. ಕೊಡಸ್ತೀರಿ? "

ನಾನು ತಕ್ಷಣ "ಹೂಂ" ಅಂದೆ. ಕಾರಣ ನಾ ಕುಳಿತ ಕೋಣೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಟೀ, ಮಂಡಕ್ಕಿ, ಭಜಿ ಸಿಗುವಂಥ ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿಯೊಂದಿತ್ತು. ಅವಳೇನಾದರೂ ಊಟ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಫಜೀತಿ! ಸಧ್ಯ ಅವಳ ಕೋರಿಕೆ ನನ್ನ ನಿಲುಕಿಗಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅಂಗಡಿಯವರಿಗೆ ಮಂಡಕ್ಕಿ, ಟೀ ತರಲು ಹೇಳಿದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಾಟ್ ಮುಗಿಸಿ ಗೆಳತಿ ಭವಾನಿ ನಾವು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವಳು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು " ಏನ್ ನಡೀತಿದೆ ಇಲ್ಲಿ? " ಎಂಬಂತೆ. ನಂತರ ಬಸವ್ವಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೂ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿರಬೇಕು, ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಟೀ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಮಂಡಕ್ಕಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು, ಹಾಲಿಲ್ಲ ಆದ್ದರಿಂದ ಟೀ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಮಾಚಾರದೊಡನೆ. ನಾನು ಬಸವ್ವಳಿಗೆ ಮಂಡಕ್ಕಿ ತಿನ್ನಲು ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ

"ನೀವೂ ತೊಗೋರಿ" ಬಸವ್ವ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸಿದಳು!!

ಅಚ್ಚರಿಯೊಡನೆ ಅವಳ ಸೌಜನ್ಯ 'ಇವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹುಚ್ಚಿಯಾ!?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು ನನ್ನನ್ನ. ನಾನು ಅವಳ ಎದುರಿಗೆ ಪೇಪರ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟ ಮಂಡಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಭವಾನಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ಭವಾನಿ ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎನಿಸಿರಬೇಕು ಬಸವ್ವಗೆ.

"ನೀವೂ ತಿನ್ರೆಲಾ, ತೊಗೋರಿ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮುಟಗಿ( ಮುಷ್ಟಿ) ತುಂಬಿ ಭವಾನಿಗೆ ಕೊಡ ಹೋದಳು. ಭಾವಾನಿ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು,

" ಬಸವ್ವಾ, ನಾ ಕೊಡ್ತೆನಿ ಬಿಡು ಅವ್ರಿಗೆ. ನೀ ತಿನ್ನು" ಎಂದೆ.

"ಯಾಕ್ರೀ ನಂ ಕೈಯಾಗಿಂದ ಅವ್ರು ತಿನ್ನಲ್ಲೆನ್ರಿ? ನಾವು ಲಿಂಗಾಯತರ್ರಿ, ಸಣ್ಣ ಮಂದಿ ಅಲ್ಲ ತೊಗೋರಿ! " ಇವಳು ಹುಚ್ಚಿ ಅನ್ನೋದು ಮತ್ತೆ ಅನುಮಾನವಾಗತೊಡಗಿತು ನನಗೆ.

"ಇಲ್ಲ ಬಸವ್ವಾ, ಅವ್ರು ಈಗರ ನಾಷ್ಟಾ ಮಾಡ್ಯಾರ, ಅದಕ ಒಲ್ಲ್ಯಾ ಅನ್ನಾಕತ್ಯಾರ ಅಷ್ಟ, ನೀ ತಿನ್ನು ".

ನಂಬಿಕೆ ಬರದ ಮುಖಭಾವದೊಡನೆ ಬಸವ್ವ ಮಂಡಕ್ಕಿ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.

"ನಮ್ಮನ್ಯಾನವ್ರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಖೊಕಾ ಅಂಗ್ಡಿ ಅನ್ಕೊಂಡು ಈ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್^ನ್ಯಾಗ ನಿಂದರ್ಸಿಬಿಟ್ಟಾರ್ರಿ..."

ಮೈ ಮರೆತು ಕೂತವರ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು 'ಅವ್ಕ್!' ಅಂದವರ್ಯಾರು ಎಂದು ಬೆಚ್ಚಿ, ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡುವಂತೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಉಪಮೆಯವಾಗಿ ಇಂಥ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಮತ್ತು ಇಂಥ ಅದ್ಭುತ ಉಪಮೆಯ ಹೊಳೆದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮೆ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಸಂಗತಿ ನೆನಪಾಗಿ ಬಸವ್ವನೊಡನೆ ಹೋಲಿಸಿತು ಮನ. ಒಬ್ಬ 'ಹುಚ್ಚಿ' ಎನ್ನುವ ಬಿರುದು ಹೊತ್ತ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಂಥಾ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಪದವಲ್ಲವಾ ಇದು!! ಎನಿಸುತ್ತದೆ) ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ ಬಂದ ಮಾತು!!

"ಏನ್ ಹಂಗಂದ್ರ?" ಕೇಳಿದೆ ನಾನು.

"ಮತ್ತ ಅಕಿ ಅದಾಳಲ್ರೀ ಅಕಿ ಮನ್ಯಾಗ ಇರು ಅಂದಳ್ರೀ, ತಲಿ ಬಾಚೂದು.. ಜಳಕಕ್ಕ ಬಿಸ್ನೀರ್ ಕಾಯ್ಸಿ ಕೊಡ್ತಾಳ್ರೀ...ಅಡಿಗೀನೂ ಚೊಲೊನ ಮಾಡ್ತಾಳ ಬಿಡ್ರಿ..."

ಅವಳ ಮಾತಿನ ತಲೆ ಬುಡ ಏನೂ ತಿಳೀತಾ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ. ಈಗ ಅವಳದು ಅಸ್ವಸ್ಥ ಮನಸು ಅನಿಸಿತು .

ಕೇಳಿದೆ," ಅಕಿ ಅಂದ್ರ ಯಾರು ? ಯಾರಿಗೆ ಬಿಸ್ನೀರ್ ಕಾಯ್ಸಿ ಕೊಡೂದು...? ನಿನಗ?"

ಹೂತು ಹೋದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು "ನನಗಲ್ರೀ, ನನ್ನ ಗಂಡಗ್ರಿ..."

ಅನುಮಾನಗೊಂಡು ಕೇಳಿದೆ ಮತ್ತೆ " ಯಾರ್ ಅಕಿ? "

"ಅಕೀರ್ಯಾ ಅಕಿನ್ ಹೆಸ್ರು ..... ಅಂತ್ರಿ "(ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಬಸವ್ವ ಹೇಳಿದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ.ಬೇರೆ ಹೆಸರು ಬಳಸಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ)

" ನಿನಗೆನಾಗ್ಬೇಕು? "

"ಅಕಿ ನನ್ನ 'ಸವತಿ'ರಿ..." ಈ ಮಾತು ಹೇಳುವಾಗ ಕ್ಷೀಣವಾದ ಬಸವ್ವನ ದನಿ ಇನ್ನೂ ಮಾರ್ದನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿಯ ಆ ನೋವು...

ಅವಳ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಕಾರಣ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆ! ಅವಳಿಂದಾಗಿ ಇವಳಿಗೆ ಈ ದುರ್ದೆಶೆ. ನಾನು ಕಂಡು ಕೇಳರಿಯದ ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಮೂಡಿತು.

"ಅಕಿ ಹೊರಗ ಹಾಕಿದ್ಲ ನಿನ್ನ? "

" ಅಲ್ರೀ ಅಕಿ ಅಲ್ರಿ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನ ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂದರ್ಶ್ಯಾರಿ."

ಇನ್ನೂ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಸವ್ವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳೇ ತಾಯಿಯನ್ನು...

ಬಸವ್ವ ಮತ್ತೆ ಉನ್ಮಾದಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ಸೆರಗನ್ನು ಎದೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಹಿರಿದೆಳೆದು ಕುಪ್ಪಸದ.. " ಬಸವ್ವಾ! ಏನ್ ಮಾಡಾಕತ್ತಿ? ಹಾಕ್ಕೋ ಸೆರಗ್ ಮೈಮ್ಯಾಲೆ " ಅನುನಯದದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗದರಿಕೆಯೂ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನಿಟ್ಟಿಸಿದ ಬಸವ್ವ,

"ಇಲ್ರಿ ನಾ ಎಲ್ಲೆ ಹಂಗ ಮಾಡೀನ್ರಿ..." ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಸೆರಗನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಳು. ಕದ್ದು ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನುತಿದ್ದ ಮಗುವೊಂದು ಅಮ್ಮನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದು, ನನ್ನನ್ನು ಅವಳ ಮನಸು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮೂಡಿಸಿತು.

" ಹಂಗೆಲ್ಲ ನಡಬಾಜಾರನ್ಯಾಗ ಮಾಡಬಾರದು ಬಸವ್ವ,ಎಷ್ಟ ಮಂದಿ ಇರ್ತಾರ ಇಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾರೂ ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ನಗಂಗಿಲ್ಲ? ಇನ್ ಮುಂದ ಹಂಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಬ್ಯಾಡ ತಿಳೀತ? " ಮಾತಾಡಾಡುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನನಗೇ ಬಾಲಿಶ ಅನಿಸತೊಡಗಿದವು.

"ಎಷ್ಟ್ ಮಕ್ಕಳು ನಿನಗ? "

" ನನಗ ಇಬ್ಬ್ರು ಗಂಡಸಮಕ್ಕಳದಾರ್ರಿ. "

" ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾರ? "

ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಫಿರ್ಯಾದಿ ಹೇಳುವವಳಂತೆ ಅಳು ದನಿಯಲ್ಲಿ " ಅಂವಾ ನನಗ ಭಾಳ ಹೊಡೀತಾನ್ರಿ " ಅಂದಳು.

" ಯಾರು ಮಗಾನ? "

"ಅಲ್ರೀ ನನ್ ಗಂಡ್ ರಿ. " ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕಾರ ಭಾವ. ನಾನು ಭವಾನಿ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅನಿಸಿದ್ದು ಎರಡನೆಯ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವಳ ಗಂಡ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ.

ಭವಾನಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಆಯಿತು. " ಯಾಕೆ? ನಿನ್ ಗಂಡ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಿನ್ನ ಹೊಡೀತಾನಾ ? ಅವ್ಳು ಹೇಳಿ ಕೊಡ್ತಾಳಾ ? "

" ಇಲ್ರಿ, ಅಕಿ ಚೊಲೋ ಅದಾಳ್ರಿ, ಇವ್ನ ಹೊಡೀತಾನ್ರಿ ನನಗ"

" ಯಾಕಂತೆ? ಏನ್ ರೋಗ ಅವ್ನಿಗೆ? " ಭವಾನಿ ಕೈಲಿ ಬಸವ್ವನ ಗಂಡ ಆಗ ಸಿಕ್ಕಿದಿದ್ರೆ ಅನುಮಾನ ಇಲ್ಲದೆ ನಾಲ್ಕು ತಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿರೋಳು ಅವನ್ನ! ಅವನ ಪುಣ್ಯ, ಭವಾನಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಟ್ ಗೆ ಅಂತ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವ .

*
ಅಂದು ಶೂಟಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾ ಮೆದುಳಿನ ಪದರು ಪದರಿನಲ್ಲೂ ಬಸವ್ವ...
ಅವಳ ಗಂಡ ಅನಿಸಿಕೊಂಡ ಪಾಪಿ, ಮುಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಉಣ್ಣೆಗಾಗಿ ತಾನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ನಾವು ಕುಳಿತ ಜಾಗದ ಮುಂದಿನಿಂದ ಹಾಯ್ದು ಹೋದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸವ್ವ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎಥಾಃ ಪ್ರಕಾರ ತಲೆತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ದಳು! ಅವಳ ಗಂಡ ಅವಳ್ಯಾರೋ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ, ತೀರ ಅಪರಿಚಿತನಂತೆ ಹೋದದ್ದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತರಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಸವ್ವ ತಲೆ ತೊಳೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನನ್ನೇ ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು! ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲಿನ ಕಾಯಕ...

ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ, ಬಸವ್ವನ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್^ಮೆಂಟ್^ನಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ರಿಟೈರ್^ಮೆಂಟ್ ಆಗಲು ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ವರ್ಷ ಬೇಕು. ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಸವ್ವ ತನ್ನ ನಡತೆಯಿಂದಾಗಿ ಊರ ಜನರಿಂದ ಭೇಷ್ ಅನಿಸಿಕೊಂಡಾಕೆ. ಆದರೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟದಕ್ಕೂ ಬೇಗ ಮನಸಿಗೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾಲ್ಕು(?) ಮಕ್ಕಳು ಬಸವ್ವಗೆ. ಎರಡು ಗಂಡು, ಎರಡು ಹೆಣ್ಣಾ? ನನಗೆ ಈಗ ಸರಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ... ಗಂಡನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಸಹಿಸಿ ಬಾಳುವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಸವ್ವನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೆ ಬೋರು ಹೊಡೆಸಿತಂತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಇನ್ನೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದ! ಮೊದಲೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸಿನ ಬಸವ್ವಳಿಗೆ ಈಗ ಆದ ಆಘಾತವನ್ನು ಊಹಿಸಿ ನೀವು. ಅತ್ತಳು, ಗೋಗರೆದಳು, ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಆರ್ತತೆಗೆ ಕರಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹೃದಯ ಇನ್ನೂ ಕಲ್ಲಾಗಿ ಹೊಡೆತ ಬಡೆತ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಕೊಲ್ಲಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನಂತೆ ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ! ಈ ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಪಿಸುದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಅವರಿಗೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಭಯವನ್ನು ನಿಚ್ಚಳ ಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸವ್ವ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣು, ಬಸವ್ವನ ಸವತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಾಕೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿ ತಾನೂ ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ! ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬಸವ್ವಗೆ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಸವ್ವಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ.

ಯಾರಿಗಾದರು ದ್ವೇಷ ಇರಬೇಕಾದರೂ ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಸಂಗಾತಿ ತನ್ನ ಜೊತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಾನಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ನಿಜವಾಗಿ ಶಪಿಸಬೇಕಾದುದು ದಾರಿಗೋ? ಸಂಗಾತಿಗೋ? ತಪ್ಪು ಅಥವಾ ಜೊತೆಯನ್ನು ತೊರೆದುದು ದಾರಿಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಸದಾ ಅಳುವ, ಅಪ್ಪನನ್ನು ಗೋಗರೆದು ಬೇಡುವ ಅಮ್ಮ ಬೇಡವಾದಳು. ಅವಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ತಮಗೆ ಯಾರೂ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡರು ಎಂದು ಆಕೆಯನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ನೂಕಿದರು. ವರುಷಗಳಿಂದ ಗಂಡನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಸಹಿಸಿ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಸವ್ವ ಈ ಆಘಾತವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಅವಧೂತಳಾದಳು!!! (ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವಧೂತದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬಲ್ಲೆ ನಾನು. ಆ ಪದವನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದುದು.)

ಒಬ್ಬ ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಟ್ರಕ್ ಕ್ಲೀನರ್ ಆಗಿ ಊರು ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೂ ತಾಯಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಸಮ್ಮತವಿಲ್ಲ. ಊರ ಜನರೇ ಬಸವ್ವಗೆ ಊಟ, ಉಡುಗೆ ಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವಳನ್ನು ಪೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಲು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

*

ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ರೂಮು ಸೇರಿ ಅಳು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಬಸವಳನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆ ತಂದರೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವ ವಿಚಾರ ಬಂದು ಮನಸಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ (ಬೆಂಗಳೂರು) ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಬಸವಳನ್ನು ಕರೆ ತರುವ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದೆ.
ಪಾಪ, ಪಾಟೀಲರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. "ನಾಳೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಈಗ ಮಲಗು" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ನೋಡಿದರು.
ನನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಆದರೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅನ್ನೋದು ಸಣ್ಣ ಮಾತಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಅರಿವು ಇತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಜೊತೆಗೆ ಇದು ಇಂಥ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತಾಡೊ ಹೊತ್ತಲ್ಲ ಅಂತನಿಸಿ ಫೋನಿಟ್ಟೆ. ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ..
ಅವಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದೆ." ಬೇಡ, ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ.ನೀವಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ ಅದು" ಎಂದರು. ಅವಿ ಎಷ್ಟು ಭಾವುಕರೋ ಅಷ್ಟೆ ವಾಸ್ತವ ವಾದಿ ಕೂಡಾ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಸಲಹೆ ನನಗೆ ಅಮೂಲ್ಯ.
"ನೋಡೋಣ " ಎಂದೇನಾದರೂ ಮನಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಪಾಪ ಭವಾನಿ ಸಹ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ, "ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಯೋಚಿಸೋದನ್ನ ಕಲ್ತ್ಕೋ, ಅತೀ ಆಡಬೇಡ " ಎಂದು ಗದರಿಸಿ ಮುಸುಗೆಳೆದುಕೊಂಡಳು.

ಯಾವೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗದೆ ಹೊರಳಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಶೂಟಿಂಗಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಊದಿಕೊಳ್ಳದಿರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರ್ಯಾಕ್ಟಿಕಲಿ (!!) ಯೋಚಿಸಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವಳು ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗಲೋ ನಿದ್ರಾದೇವಿಯ ಮಡಿಲನ್ನು ಅವಚಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನವೂ ಬಸವ್ವ ಇದ್ದ ಊರಲ್ಲೇ ಶೂಟಿಂಗ್ ಇತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸು ಅವಳ ಸುತ್ತಲೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. 'ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು 'ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್' ಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಡಾ. ಸಿ.ಆರ್. ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅವರಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿ, ಅವಳು ಸರಿ ಹೋದ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಕರೆತರುವುದು.' ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, 'ಇಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಧಾರವಾಡದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರಾಯ್ತು, ಸರಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಬಳಗನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಲೇಸು, ಅರಿಯದ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಅವಳು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳೆನೋ' ಅನಿಸಿತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸವ್ವ ನನಗೂ ಊರಿನವರಿಗಾದಷ್ಟೇ ಮಾಮೂಲಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳೆನ್ನುವುದು!!
ಆದರೆ ಜೊತೆಗೆ ಕರೆ ತಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸುವ ವಿಚಾರ ಮಾತ್ರ ಸಡಿಲುಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಗಂಡನಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದೆ.
ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ ಅವರು, "ಕರೆ ತರುವುದಾದರೆ ನನ್ನದೇನೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ" ಅಂದರು.

ಮನದಲ್ಲೇ ಅವರ ಔದಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಮಿಸಿದೆ. ಮನಸು ಅರ್ಧ ಹಗೂರವಾಯಿತು. ಮುಂದೆರಡು ದಿನ ಅವಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಅನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲ ವಾಸ್ತವ ಹೆದರಿಸತೊಡಗಿತು ನನ್ನನ್ನು. ಅವಳು ಸರಿ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಡೆ ವಿಶೇಷ ನಿಗಾ ಇಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ, ಸರಿ ಹೋದದ್ದೇ ಆದರೆ ನಂತರ ಅವಳ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ...

' ಹೌದು, ಅವಳು ಸರಿ ಹೋದದ್ದೇ ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ. ತನ್ನ ಬದಕು ಮೊಟಕಾದುದರ ಅರಿವು ಮೂಡಿದಾಗ, ಛಿದ್ರವಾದ ತನ್ನ ಬಾಳ ಕನಸು ಮತ್ತೆ ಚೂರು ಚೂರಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಎದುರಾದಾಗ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ತಾನು ಹುಚ್ಚಿಯ ಪಟ್ಟ ಹೊತ್ತುದದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾದಾಗ, ಜನ ಮೊದಲಿನಂತೆ ತನ್ನೊಡನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಚುಚ್ಚತೊಡಗಿದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಹಿಂಸೆಗೊಳಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಭೀಕರ!! ಅದರ ಬದಲು ಅವಳ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಉತ್ತಮ. ಕನಿಷ್ಠ ಈಗ ಈ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ಹಂಗು ತೊರೆದು ತನ್ನದೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ , ಅದು ನೋವಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡ ಲೋಕವಾದರೂ ಅಲ್ಲವಳೇ ಒಡತಿ, ಅವಳಿಗವಳೇ ಸವತಿ, ಪತಿ, ಸತಿ, ಸುತ...'

ಏನೇನೋ ನೂರೆಂಟು ಯೋಚನೆಗಳು.. ಮೊದಲು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಮನಸೇ ಈಗ ಸಡಿಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗದೆ ಹೊಯ್ದಾಡತೊಡಗಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಉತ್ತಮ, ಈಗ ಕನಿಕರ ತೋರಿಯಾದರು ಜನ ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಸರಿ ಹೋದರೆ ಅವರೂ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಾರೆ ಎನಿಸಿ ಬಸವ್ವಳನ್ನು ಮನದಲ್ಲುಳಿಸಿಕೊಂಡು ಶೂಟಿಂಗ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ....

ತಿಂಗಳೆರಡು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿದ್ದು, ಕಾಡತೊಡಗಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಲೂ ನಾನು ಅವಳ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆನಾ...? ಅಥವಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಲಾಗದ ಹೇಡಿತನದಿಂದಲೋ...?

ನಿರಾಕರಿಸದಿರಿ ದೊರೆ

2009-07-19T00:30:00.005+05:30

ಕೇಳಿದೆ ನೇಕಾರನಿಗೆ ಬೇಕಿದೆ
ಅಪರೂಪದ ಸೀರೆಯೊಂದು
ತಯಾರಿಸಿಕೊಡು ನನಗೆಂದು
ಕೇಳಿದ ನೇಕಾರಣ್ಣ
ಯಾವ ಬಣ್ಣ
ಹೆಣ್ಣೇ ಯಾವ ನೂಲು
ಎಂಥಾ ಸೆರಗು
ಹೇಗಿರಬೇಕು ಒಡಲು
ಮೊದಲು ಭಾಷೆ ಕೊಡು
ಹೇಳುವೆ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗು ಬೆಡಗು
ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ನೇಕಾರಣ್ಣ
ಮನ ಬಗೆಯುವಂತೆ
ಒಪ್ಪಿ ಭಾಷೆಯಿತ್ತ
ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲೆನೆಂಬಂತೆ
ನೂಲು ಹತ್ತಿಯದಿರಲಿ
ಪ್ರೀತಿಯ ತೆರದಿ ಮೃದು
ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಲ್ಲುವುದು
ಬಣ್ಣವಿರಲಿ ಪಂಚರಂಗಿ
ಜ್ಞಾನ, ಶ್ರಮ, ಸಾಧನೆ,
ಯಶಸ್ಸು, ಸಮ್ಮಾನ
ಸಮವಾಗಿ ಮೇಳೈಸಿರಲಿ
ನೇಯಬೇಕು ನೋಡು
ಸೆರಗ ತುಂಬಾ
ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳದ ನಗುವ
ಅಂಚೂ ಅಷ್ಟೆ ಹಬ್ಬಬೇಕದು
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ
ಜನ ಬೆರಗುಗೊಳ್ಳಬೇಕು
ಇನ್ನು ಒಡಲು ಮಾರಾಯಾ
ಔದಾರ್ಯ, ಮಮತೆ,
ಸ್ನೇಹವೆಂಬ ಮುತ್ತು
ರತ್ನ, ಹವಳಗಳ ಕುಸೂರಿಯಾಗಬೇಕು
ನೋಡಿದವರು ರೆಪ್ಪೆ ಮೀಟುಕಿಸುವುದು
ಮರೆಯುವ ಹಾಗಿರಬೇಕು...
ವಿವರ ಆಲಿಸಿದ ನೇಕಾರ
ಕೇಳಿದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ
ಹೆಣ್ಣೇ ನಿನಗಾಗಿ ಸೀರೆ
ನೇಯುವಿನೇನೋ ಸರಿ
ಆದರೆ...
ಈ ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಔದಾರ್ಯ
ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಡುಕಿ ತರಲೆ?
ಅದು ಅಂಥ ಕಷ್ಟವಲ್ಲ ನೇಕಾರಣ್ಣ
ಹೋಗು ನನ್ನವರ ಹತ್ತಿರ
ಅವರು ಇವೆಲ್ಲದರ ಆಗರ
ಕೇಳಿದರೆ ಕೊಡದಿರಲಾರರು
ಉಪಚರಿಸದೆ ನಿನ್ನ ಕಳಿಸಲಾರರು
ಮೆರೆಯಬೇಕಿದೆ ಅಪರೂಪದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು
ಜಗದೇಕ ಸುಂದರಿ ಎಂದು ಜಂಭ ಪಟ್ಟು
ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಬರಬಹುದು ನೇಕಾರ
ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ
ಕೊಡಲಾರೆನೆಂದು ನಿರಾಕರಿಸದಿರಿ ದೊರೆ
ಬೇಡಿ ಬಂದವರಿಗೆ...