Tuesday, August 7, 2018

*ಕನಸಿನ ಲೋಕ*

Photo courtesy: Google 

ಅದ್ಯಾವುದೋ ನಾನು ಈವರೆಗೆ ನೋಡಿಯೇ ಇರದ ಪ್ರದೇಶ. ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲದಿಂದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಫೂಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಳಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ, ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ರೈಲಿನ ಡಬ್ಬಿಗಳಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವಂಥ ಮನೆಗಳು. ಅಂಥ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಂಡ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನಿರಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ್ಯ! ಇರುಸುಮುರಿಸುಗೊಂಡು ಚಡಪಡಿಸತೊಡಗಿದೆ ನಾನು. ಇಂಥಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಾರೆ ಎಂದು ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮನೆಯವರ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯ್ದೆ. ಇರಲ್ಲ ಅಂದ್ರ ಹೆಂಗ್ ಜಯಾ? ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು ಎಂದ ಇವರು ನನ್ನ ಅಹವಾಲನ್ನು ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ನನಗೋ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೂಗಾಡಿ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕಿ ಮನೆಯಾಚೆ ಬಂದರೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎಂಥೆಂಥವರೋ ಗುಳೆ ಎದ್ದವರಂತೆ ಬಂದು ಉಳಿದ ಮನೆಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ತಮ್ಮ ಜಾಗ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಿದಾರೆ. ನನ್ನ ಗಂಡ ಹೀಗ್ಯಾಕಾಡ್ತಿದಾರೆ? ತೀರ ಇಂಥ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥ ದುರ್ಗತಿ ನಮಗೇನು? ಇಂಥಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗ್ ಇರೋಕ್ ಮನಸು ಬರ್ತಿದೆ ಇವ್ರಿಗೆ? ಧುಮುಗುಡುತ್ತಾ ಆ ಮನೆಗಳ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದೆ. ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಮರಳು. ಎದುರಿಗೂ ಅಷ್ಟು ದೂರದವರೆಗೆ ಮರಳ ಹಾಸು. ಅದರ ಮುಂದೆ ಕಂಪೌಂಡ್ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಗಿಡಗಂಟಿಗಳ ಪೊದೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಪರಿಚಿತರು ಎದುರಾದರು. ಸಿನಿಮಾ ಮೇಕಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡಿದರು. ನಾನಿದೀನಾ ನಿಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಏನೊಂದೂ ಮಾತಾಡದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತರು. ಈಗ ನನ್ನ ಮನಸು ತುಸು ತಹಬದಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ. ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರವಾಹ ಉದ್ಭವವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರತೊಡಗಿತು!
ಅದೇನೆಂದು ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನದರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅಷ್ಟು ದೂರ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಹರಿಯುತ್ತ ಮುಂದೆ ಒಂದೆಡೆಗೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಆಸರೆಗಂಟಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಒಂದೆಡೆ ಪ್ರವಾಹ ತೊನೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನಾನು ನಿಂತಲ್ಲಿ ದಿಬ್ಬವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಇದೇನಿದು ಇವರ್ಯಾರಿಗೂ ಈ ಪ್ರವಾಹದ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲವೇ?! ಎಂದು ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಮೂಲು ನಮಗೆ ಎಂದರು! ಅಯ್ಯೋ ಮತ್ತೆ ಯಾರಾದ್ರು ಇದರಲ್ಲಿ ಹರಿದುಹೋಗಿ ಸತ್ತರೇನು ಗತಿ?! ಎಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಆಗ ಯಾರಾದ್ರು ಏನ್ ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತೆ? ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಣೇಲಿದ್ದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ತಪ್ಪಿಸೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ದಂಗಾದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಇರದ ನನಗೆ ಅವರ ಭಾಷೆ ಪೂರ್ತಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿ ಸೋಜಿಗವಾಯ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ನೆರೆ ಬಂದು ನಾನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ನಮ್ಮನೆಯವರ್ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಮೋಲ್ ಬಂದ. ಅಮ್ಮಾ, ಇಲ್ಲೇನ್ ಮಾಡಾಕತ್ತಿ? ಬಾ ಮನಿಗೆ ಹೋಗೂನು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹುಡುಕ್ಯಾಡೂದು ನಿನ್ನ? ಅಂದ. ಮಗನಾದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿದನಲ್ಲ ಅನಿಸಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಮನಸಿಗೆ.
ನಡಿ ಅಪ್ಪು ಮೊದ್ಲ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊಂಡೂನು, ಮತ್ತ ಯಾವಾಗ ಈ ನೀರು ಏರ್ತತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಪ್ಪಗ ಹೇಳಿದ್ರ ಅವ್ರು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮನಿ ಮಾಡ್ಯಾರ. ಮದ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಜಾಗಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡೂನು. ಇಲ್ಲಿಕ್ಕಂದ್ರ ಯಾರೂ ಉಳ್ಯಂಗಿಲ್ಲ, ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಸರ ಮಾಡಿ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಾವು ಉಳಿದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಅವ್ವ, ತಮ್ಮ, ತಂಗಿಯರ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬವಿದೆ!
ಇವ್ರೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ್ ಬಂದ್ರಿಲ್ಲಿ? ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರವಾಹದ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದರೆ ಒಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿಲ್ಲ! ನಿಂದು ಎಲ್ಲಾನೂ ಅತೀನ ಎನ್ನುವ ಉಡಾಫೆ! ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ ಹೊತಗೊಂಡು ನಡಿ ಅಂದ್ರ ಹೆಂಗಾಕ್ಕತಿ? ಸುಮ್ನ ತಲಿ ತಿನಬ್ಯಾಡ, ಇಲ್ಲದ್ದು ಏನನರ ಅನ್ಕೋಬ್ಯಾಡ ಎನ್ನುವ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉತ್ತರಗಳೇ ಎಲ್ಲರದು! ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿ, ಕೂಗಾಡಿ ಹೇಳಿದರೂ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನುವುವವರಿಲ್ಲ! ಸೋತು ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ನಿಸ್ಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ನಿಂತೆ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಧಾವಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಸಜ್ಜಾದ ಪ್ರವಾಹ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಎತ್ತಿಡುತ್ತಾ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಎಲ್ಲರೂ ಜಲಸಮಾಧಿಯಾಗುವುದೇ ಸೈ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಮಂಜುಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದಾಚೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಒಂಥರದ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ನಡೆದರು. ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಪೆಚ್ಚಾದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಪುವ್ವಿ ಮತ್ತು ಅದಿತಿ ಮನೆಯಿಂದಾಚೆ ಬಂದರು. ಪುವ್ವಿ, ‘ಎಲ್ಲಾರ ಕೈಯಾಗೂ ಸಾಧ್ಯ ಆದಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಳ್ಸೀದೆ ಪಪ್ಪಕ್ಕಾ. ಎಲ್ಲಾರೂ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಕಡಿ ಹೋದ್ರು. ಇನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮಾನು ಉಳದಾವು. ಹಗರದಾವು. ನಾವು ಮೂರು ಮಂದಿ ಅವನ್ನ ತೊಗೊಂಡು ಹೋಗೂನು, ಅಪ್ಪನ್ನ ಬಾಗಲ ಮುಂದ ಸಾಮಾನ್ ಕಾಯಾಕ ಕುಂದ್ರಿಸಿ ಬಂದೀನಿ’, ಎನ್ನುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೊನೆಗೂ ಎಲ್ರೂ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ರು ಎನ್ನುವ ನೆಮ್ಮದಿ ನನಗೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಮಗಾಗಿ ಹಗುರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಭಾರವಾದುದೆಲ್ಲ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದಳು ಅನಿಸಿ, ಹಂಗ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ಲು ಅನ್ನೊ ಪುಟ್ಟ ಕಿರಿಕಿರಿ ಪುವ್ವಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕಬಳಿಸುವಂತೆ ಮುನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರವಾಹ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅಚ್ಚರಿಯ ಬದಲಿಗೆ, ಸಧ್ಯ ಎಲ್ರೂ ಪಾರಾದ್ರು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯೊ ಬದಲು ಬಂದು ಆವರಿಸಿದ್ದರೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ಅನಿಸಿತು. ನಾನು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಆ ಸಾಲು ಮನೆಯ ಪ್ಯಾಸೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ನಾವುಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ದೂರದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕಪ್ಪು ನೀರಿನ ದಟ್ಟ ಪ್ರವಾಹ ಇತ್ತಲೇ ಧಾವಿಸತೊಡಗಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಆಹುತಿಯಾಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ ಅನಿಸಿತು. ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಶೋಕ್ ಮಾಮಾನನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ…


ನಮ್ಮ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆಯ ೫ನೇ ಹೊನಲು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಲಗಿದ ರಾತ್ರಿ, ಅಂದ್ರೆ ದಿನಾಂಕ ೧೧ ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೦೧೮ರ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಬಿದ್ದ ಅಪ್ಪಟ ಹಾಲಿವುಡ್ ಶೈಲಿಯ ಕನಸಿದು!


ನಿದ್ದೇಲಿ ಬೀಳೊ (ಎಚ್ಚರವಾಗುವ!) ಕನಸು ಒಂಥರಾ ನಾವುಗಳೇ ಹೀರೊ ಹೀರೋಯಿನ್ಗಳಾಗಿರುವ unscripted, non edited ಸಿನಿಮಾ ಇದ್ದಂಗೆ! ಘನ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸದಾ ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ. ಟಿಕ್ನಿಕಲ್ ಕ್ರ್ಯೂ ಇರುತ್ತಲ್ಲ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ದೇಶನದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಯೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಜನರ ಪಾಲಿಗೆ, ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ. ನಾವು ನೋಡೊ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಾವೇ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯರಾಗಿದ್ದ್ರೂ ನಾವು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದ್ಯಾವಾಗ ಅಂತನ್ನೋದು ನೆನಪಿರೋದು ಬಿಡಿ ನಮಗೊಂದೈಡಿಯಾ ಸಹ ಇರೊಲ್ಲ ನಮ್ಮೆದುರು ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ(ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲೂ ಸಿನಿಮಾ ಅಂದ್ರೆ ರೀಲ್ ಸುತ್ತೋದು ಅದರ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತನ್ನೋದೇ ಎಷ್ಟು ಹಿತ ನೀಡುತ್ತೆ ಮನಸಿಗೆ!) ಸಿನಿಮಾದ ಕತೆ ಏನು, ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಏನು ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅಂದಾಜಿರಲ್ಲ ನಮಗೆ. ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಪರಿಚಿತ ಅಪರಿಚಿತ ಜನ, ಸ್ಥಳಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಗಲೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಂದ್ರೆ ಎಚ್ವರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸೀರೆ ಒಂಚೂರು ಅತ್ತಿತ್ತ ಸರಿದು, ಕುಪ್ಪಸವೊ ಹೊಟ್ಟೆಯೊ ಸೊಂಟವೋ ಕಂಡರೆ ಯಾರೂ ನೋಡಿರದಿದ್ದ್ರೆ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರುಬಿಡುವ ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೋ ಮದುವೆ, ಸಮಾರಂಭ, ಜಾತ್ರೆ, ಸಂತೆ, ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆಡೆ ಮೈತುಂಬಾ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಮೈಮೇಲೆ ನೂಲಿನೆಳೆಯೂ ಇಲ್ಲದವರಾಗಿ ದಿಗಂಬರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತೇವೆ! ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಮುಜುಗರ ಲಜ್ಜೆ ಅನುಭವಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ.. ಕನಸಲ್ಲಿ ಮೈಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾರೂ ನೋಡದಿರಲಿ ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ ಅಡಿಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಕತ್ತಲಿನ ಮೂಲೆ ಹುಡುಕತೊಡಗುತ್ತೇವೆ. ಮನಸು ಕನಸಿಗೆ ಜಂಪ್ ಹೊಡೆದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕನಸು ಮಣಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಧರಿಸಲು ಹುಡುಕುವ ಬಟ್ಟೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಪರದಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಕಾಣಬಾರದೆಂದು ಅಡಗಿ ಕುಳಿತರೂ ಜನ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾರೆ as if ನಾವು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸದೆ ಇದ್ದುದು ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೇ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ. ನಾವು ಅವರಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಅಂಗಲಾಚುತ್ತೇವೆ. ತರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋದವರು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಳವಂಡ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಸಿವಿಸಿ ತಾಳಲಾಗದೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲವೆ ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಸಲ ಈ ಹಿಂಸೆಯನ್ನ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದೀನಿ, ಕನಸಿನ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ನ ಕಿತಾಪತಿಯಿಂದಾಗಿ.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಹೋದಂತಾಗಿ ಇಲ್ಲವೆ ಮಂಚದ ತುದಿಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇನೆಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ, ದಬಕ್ ಅಂತ ಬಿದ್ದಂತೆ ಕನಸಾಗಿ, ಟುಣುಕ್ ಅಂತ ಎದೆ ಹಾರಿ ಮೈ ಅದುರಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ.
ಕನಸಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೋ ಏನೋ ಹೇಳಬೇಕಿರುತ್ತೆ ಇಲ್ಲವೆ ಕೊಡಬೇಕಿರುತ್ತೆ, ಮಲಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿರುವವರ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಸಲು ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಲು ಸತತವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಆದರೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲೇ ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಅದರಂಥಾ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ದೇಹವೂ ಹಿಂಸೆಪಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಕನಸಿನ ಈ ಭಯಾನಕ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಪಾರಾದ ಮರುಕ್ಷಣ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ದೊರೆಯೊ ನಿರಾಳತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದನ್ನ ಅನುಭವಿಸಿದೋರೇ ಬಲ್ಲರು.
ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು/ಸಂಶೋಧಕರು ಕನಸನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ, ಅದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು, ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಯಸಿ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಂದು ಬರೆದ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು, ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆಯಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿಯೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿಯ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಅವುಗಳ ಮಂಥನ ಕನಸಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕೆಲವರೆಂದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತಮನದ ಆಸೆಗಳು ಕನಸಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನ್ಯಾರೋ, ಇಂಥದೇ ಕಾರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆದುದನ್ನೂ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪು ನನಗೆ..
ಪ್ರತೀ ಜೀವಿಯ ಕಣ್ಣರೆಪ್ಪೆಯಡಿಯೇ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಕನಸಿನ ಸಾಮಾರ್ಜ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ ಲೋಕವಾದ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಸ್ಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರಬಹುದೇ? ಅಥವಾ ಈ ಕುರಿತು ಅಂದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಯ ನಿಶ್ಚಿತ ಫಲಿತಾಂಶ ದೊರೆತಾಗಿದೆ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ, ಆ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ..
ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಬುದ್ದಿಯ ಕೈ ಮೀರಿ ಬೀಳುವ ಕನಸುಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ.ಇಲ್ಲವೇ ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಆಗಷ್ಟೇ ನಡೆದ, ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೂ ಬಿದ್ದಿರದ ಘಟನೆಯೊಂದು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮವರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಹಾಗೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆದಿರುವುದೋ ಇಲ್ಲಾ ಆ ವಿಷಯದ (ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಂಡ) ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆಯಾಗಿರುವುದೋ ತಿಳಿದು ಬರುವುದೂ ಇದೆ. ಮತ್ತು ನನಗೀ ಅನುಭವ ಸುಮಾರು ಸಲ ಆಗಿದೆ!
ಹಾಗಂತ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲ ಕನಸಗಳೂ ನಿಜವಾಗುತ್ತವೆ ಅಂತೇನು ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕನಸುಗಳು ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮರೆತುಹೋಗಿರುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಹಗಲಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ದಿನ ಕಾಡಿ, ಮನಸಿಂದ ಮರೆಯಾದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆ ಭಾವವೊದಗಿಸಿ, ಮುದ ನೀಡಿ, ಮರುದಿನವೂ ಆ ಲಹರಿಯಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಕನಸು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಬಿತ್ತು. :)
ಅವನೊಬ್ಬ ಚೆಲುವ. ಅವನನ್ನು ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಇಷ್ಟವಂತೆ. ಕೆಲವರು ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದವರೂ ಇದ್ದಾರೆನ್ನುವುದು ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಅವನೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸರಸವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಆ ಚಲುವನಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಅದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತಲಿದೆ. ಹಾಗೆ ಅವನೊಳಗಿನ ಆ ಭಾವ ನನಗೂ ಇಷ್ಟವೆಂಬಂತೆ, ಅವನ ಪ್ರತಿ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮ್ಮತಿಯ ನಗೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿದೀನಿ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ನನಗದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದರೂ ತಿಳಿಯದವಳಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹೋದಲೆಲ್ಲ ಅವನು ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮಾಯದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೋ ನೆಪದೊಂದಿಗೆ ಹಾಜರ್. ಅದೆಲ್ಲೋ ಯಾರದೋ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮನೆಯ (ಹಳ್ಳಿಮನೆಯಂತೆ ಅದು) ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇನೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತ ಎದುರಾಗಿ, ಒಂದು ಚೆಂದನೆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನಗೆ ನಕ್ಕು, ನನ್ನೆದೆ ಬಡಿತ ಏರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲಸವೊಂದರ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವನೊಂದಿಗೆ ಅದ್ಯಾರ ಕುರಿತೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಾನು. ನಾವು ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯುತ್ತಲೂ ಅವನ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು, ಎದುರಿನ ಅರ್ಧಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವಳು, ಅವನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಹೇಯ್ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ನನಗೆ ಬೈ ಹೇಳಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಅವಳತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಏನ್ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ್ರಿ ನೀವಿಬ್ರೂ? ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಇವನು ನಾವು ಮಾತಾಡಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳದೆ, ಇನ್ನೇನೊ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯದನ್ನೆ ಕತೆಕಟ್ಟಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಕಳ್ಳ ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತೇನೆ ನಾನು.
ಮುಂದೆ ನಡೆದ ನಾನು ಅದೊಂದು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಗುಡಿಯ ಆವರಣದೊಳಗೊಂದು ಪ್ರಾಂಗಣವಿರುತ್ತದಲ್ಲ ಆ ಥರದ್ದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಗುಡಿ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ದ ಪ್ರಾಂಗಣ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಡ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳನ್ನಂಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಿನ್ನೂ ಪ್ರಾರಂಭ. ಇನ್ನೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ದೀಪಗಳನ್ನಂಟಿಸಬೇಕಿದೆ. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನ ಕೆಲಸವಿದು, ಬೇಗ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನಿನ್ನೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿದ್ದೆನ್ನಷ್ಟೇ, ನನ್ನ ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಬೆಳಕು ಹರಡಿಕೊಂಡಂತಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಅವನು ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯೆಯಿಂದಲೋ ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದು ಅದಾಗಲೇ ಆ ಪ್ರಾಂಗಣದ ತುಂಬಾ ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ದೀಪಾವಳಿ! ಅವನು ಈ ದೀಪಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ನನಗಾಗಿ! ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸಂತಸ ಮತ್ತು ಅವನೆಡೆಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ಆ ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ ಅವನಿಗೆ. ಖುಷಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾನೆ ಅವನು. ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಅಗಲಿರಲಾರೆವು ಎಂಬಂತೆ ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹೊಂಬಿಸಿಲಿಗಿಂತಲೂ ಹದವಾದ ಆ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ನಡುವೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಅವನು! ಮತ್ತೆ ದೀಪಗಳನ್ನಂಟಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತೇವೆ ಇಬ್ಬರೂ. ಬೆಳಗಾದ ಸೂಚನೆ ಎಂಬಂತೆ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. 
- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪಾಟೀಲ್

Sunday, September 3, 2017

ನಾನು ನಿನ್ನೆ ನೆನಪು

ಭೋರ್ಗರೆವ ನದಿಯ ನೊರೆಗಾವ ಸೋಪು
ನೆನಪುಗಳ ಓಘಿಗೂ ಅದೇ ನುಣುಪು
ನೊರೆ ಬದುಕ ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ನೆನಪಿನ ನೆರೆ

ಮಾಸಿದ ದಿನಗಳವು ಮೋಡ ಕಟ್ಟಿವೆ
ಕಾಲ ಬಿರುಕಿನೊಳಗೆ ನೋವ ಸೆಲೆ
ಹನಿಯಬಾರದೆ ದಿನಗಳು ಕರಗಬಾರದೆ

ಚಪ್ಪರದಡಿ ಕುಳಿತ ಜೀವ ಚಡಪಡಿಸುತಿದೆ
ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕಂಪದು ಮನಕೆ ತಂಪು
ಹೊಯ್ದಾಡುತಿದೆ ಒಳಗಿನ ಬೆಂಕಿ ಬೆದರಿ

ಒಂಟಿಕೊಂಬಿನ ಕಲ್ಲು ಸುತ್ತುತಿದೆ ಒಂದೇ ಸಮ
ಅಡಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ದಿನಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಈಗ ಒಂದೇ ಆಕಾರ
ನೋವೂ ನಲಿವೂ ಕಲೆತು ಕುದ್ದು ಒಂದೇ ಪಾಕ

ನೆನಪುಗಳ ಕಣಜಕ್ಕೀಗ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು
ಎಸರಿಟ್ಟು ಅಟ್ಟುಣ್ಣಲೆ ಇಲ್ಲ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲೆ
ಉಂಡರೆ ಉಬ್ಬಸ ತೂರಿದರೆ ಕಣ್ಣಾರಸ

ತೀವ್ರತೆಯ ಅಭಾವ ಆಗುತಿರೆ ಸ್ವಭಾವ
ಅದು ವೈರಾಗ್ಯವೊ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞೆಯೊ
ಅಯೋಮಯ ಮನಸು ಕನಸು

- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್
27 August 2017

Monday, May 22, 2017

ಬುದ್ದ

ಮನಸು ಮಾಗತೈತಿ,
ಮನಿಬಿಟ್ಟು ಹ್ವಾದ್ರೂ ಮನ್ಯಾಗಿದ್ದ್ರೂ
ಮಾಯಿನಹಣ್ಣಿನ ಸುಗ್ಗೆಂತ ಹಣ್ಣಿನ
ಬುಟ್ಟಿನ ಎದ್ರಿಗಿಟ್ಕೊಂಡು ಕುಂತೆ
ಆಯಿ ಅಂದ್ಳು ಚೊಲೊ ಅಲ್ಲ ಅತೀ
ತಗಿ ಹತ್ತೀತು ಹೊರಕಡಿಗಿ ವಾಂತಿ
ಬುದ್ದ ಅಂದ ಆಸೆಯೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ
ಆಯಿಗೂ ಬುದ್ದಗೂ ಫರಕ್ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ಸ್ತೈತಿ ಇಟ್ಟ್ ಹೇಳಾಕ
ಅಂವ ಮನಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಂಟ್ಯಾಕ?
ದೂರಿದ್ದು ಹೆಂಡ್ರಮಕ್ಕಳ ಜೀವಾ ತಿನ್ನಾಕ?

ಬುಡ್ಡಿದೀಪಾನೂ ಬೆಳದಿಂಗ್ಳೂ ಒಂದs ಏನು
ಯಾರೊ ಕೆಣಕಿ ಕೇಳಿ ನಕ್ಕಂಗಾತು
ಬುಡ್ಡಿದೀಪದ ಆಸ್ರ್ಯಾಗ ಕಾಣು ಸೂಜಿ ಕಣ್ಣು
ಬೆಳದಿಂಗ್ಳಿನ್ಯಾಗೂ ಕಂಡೀತು ಅಂತ ಸೂಜಿ
ದಾರದ ಜೊತಿ ಹೊರಗ ಬಂದ್ರ ಹೂವೆಲ್ಲ
ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಎದ್ರಿಗೆ ಪಾಳೇಕ ನಿಂತೂವು
ಮುಗಿಳ್ನಗಿ ಸದ್ದು ಆಯೀದೋ? ಬುದ್ದಂದೋ?

- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್

Tuesday, May 16, 2017

ಮಾಯೆ

ಹೆಣ್ಣೆಂದರು ಜರಿದರು

ಹೆಣ್ಣೆಂದರು ಕೊಂಡಾಡಿದರು

ಹೆಣ್ಣೆಂದರು ಆಸೆಪಟ್ಟರು

ಹೆಣ್ಣೆಂದರು ಕೊಂಡರು ಮಾರಿದರು

ಹೊನ್ನು ಮಣ್ಣುಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ

ಬೇಕು ಬೇಕೆನ್ನುತಲೇ ಬೇಡವಾದುದೆಂದರು


ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೋಹ; ಮಾಯೆ ಎಂದರು

ಮಾಯೆಗೆ ಹೆಣ್ಣ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟರು

ಮಾಯೆಯ ಗೆಲಿದವನು ಅವನು!

ಬೀಗಿದರು ಮಾಯೆಗೆ ಸೋತವರೂ

ಮಾಯೆ ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗವೇ ಆದುದ್ಯಾಕೆ

ಮನಸಿನ ಕುದುರೆಗೆ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದೆ

ಚಾಬೂಕು ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಸವರುವುದೇಕೆ

- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್
(01-04-2017)

Wednesday, April 26, 2017

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿಂಗ್ಲಿಷ್

ದಿನಾಂಕ ೨೩ ಎಪ್ರಿಲ್ ೨೦೧೭ರ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಲೇಖನ. http://www.vijaykarnatakaepaper.com/Details.aspx?id=20825&boxid=135123851



Wednesday, April 12, 2017

ಮಳೆ ಮತ್ತು ಮಡ್ಡಿ

ಕಾದ ನೆಲವಿದು ಹಸಿದ ಹೆಬ್ಬುಲಿ
ಬಾಯ್ದೆರದು ನಿಂತಿದೆ ಹಂಗಿನಲಿ
ಖಂಡವಿದೆ ಕೊ ಮಾಂಸವಿದೆ ಕೊ
ಗುಂಡಿಗೆಯ ಬಿಸಿ ರಕ್ತವಿದೆ ಕೊ ಎನುವ
ಕಾಮಧೇನುವ ಗದರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಿ
ಸುರಿವ ಮುಗಿಲಿಗೆ ಕಾದಿದೆ ಗದ್ದೆ
ಗದ್ದವನೆತ್ತಿ ಹಣೆಗೆ ಕೈಯಿರಿಸಿ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿಗೊಳಿಸಿ

ಬಿರುಬಿಸಿಲ ನಾಡಲ್ಲಿ ಹನಿಯೊಡಬೇಕಿದೆ
ಕಣ್ಣಾಲಿಯ ಹನಿ ಕೆನ್ನೆಗಿಳುವ ಮುನ್ನ
ಮೋಡ ಕೊಡವಬೇಕು ಮುತ್ತುಗಳ ಮೈಯದುರಿಸಿ
ನವಿರೇಳಬೇಕು ನವಿಲ ಗರಿ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿ
ಹೆಜ್ಜೆಯೂರಿದಲೆಲ್ಲ ಗೆಜ್ಜೆಯಲಂಕಾರದ ಕಂದು ಕನ್ನಡಿ
ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ಮೋಡ ಹಿಗ್ಗಿ ಮತ್ತೆ ಮೈದುಂಬಬೇಕು
ಮಡ್ಡಿ ಮೆದುವಾಗಿ ಹದವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೆಣ್ಣಾಗಬೇಕು

- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್
26 March 2017

ಉಸ್ಸಂದ್ರೂ ಔಟು ಒಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೂ ಔಟು

ಅಗ್ಗಿ ಹಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ
ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ
ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆಗೊಂದು ಕೊಂಡ
ಅದರ ತುಂಬಾ ಸಂಶಯದ ಕೆಂಡ
ಅವರೂ ಇವರೂ ಕೊಂಡದ ದೇವರು
ಲಿಂಗಬೇಧವರಿಯದ ಸಮಾನರವರು
ಕೊಂಡ ದಾಟುವಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಗಂಟುವ ಬಿಸಿ
ಗೆ ಉಸ್ಸೆನ್ನುವಂಗಿಲ್ಲ ಒಲ್ಲೆಯೆನ್ನುವಂಗಿಲ್ಲ

-ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್
16 Feb 2017

Sunday, March 12, 2017

ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ










ಇಂದು ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆ, ನಾಳೆ ಬೂದಿ ಚೆಲ್ಲುವ ದಿನ, ಐದನೇಯ ದಿನ ರಂಗಪಂಚಮಿ. ಆದ್ರೆ ನಾವು ಪುರುಸೂತ್ತುಗೇಡಿಗಳು ಬೂದಿಚೆಲ್ಲುವ ದಿನವೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಾಮದಹನದ ಮರುದಿನವೇ ಬಣ್ಣ ಆಡುವ ಮೂಲಕ ರಂಗಪಂಚಮಿಯನ್ನಾಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. :)


ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳು ರಂಗುರಂಗೀನಾಗಿ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಲಗಿ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿತ್ತವೆ. ಡಂಕ್ ನಕ್ಕ್ ನಕದಿಕನಕ್ಕ ಡಂಕ ನಕ್ಕ ನಕದಿಕನಕ್ಕ ಡಂಕ್ ನಕ್ಕ ಡಂಕ್ ನಕ್ಕ್ ಡಂಕ್ ನಕ್ಕ್....
ಸಣ್ಣೋಳಿದ್ದಾಗ ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಮಾವಂದಿರ ಬಾಲಂಗೋಸಿ! ಅವರೆಲ್ಲ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಮುಂಚೆಯೇ ಕಟಗಿ ಕುಳ್ಳು ಕದಿಯಲು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಲಿಗೆ ಬಾರಿಸುವುದೆಂದರೆ ಆಗ ನನಗದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಸಣ್ಣಮಾವ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ತನ್ನ ಹಲಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಅದನ್ನು ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಉದ್ದುದಕೆ ಎದೆಗಾನಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಡಂಕಣಕ ಬಾರಿಸಿದರೆ ಅದೆಂಥಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತೀರಿ! ಆಹಾ! ನಾಲ್ಕಾರು ಬಡಿತ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅದರ ಸದ್ದಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಓಡಿಬಂದು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗುದ್ದುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವ! ಯಮ್ಮಾಆಆಆ ಅನ್ನೋ ನನ್ನ ಅರಚುವಿಕೆ ಕೇಳಲಾಗದೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ ನನಗೂ ಒಂದು ಹಲಗಿ ತೆಗೆಸಿಕೊಡೋರು. ಆಗ ಮಾವ ನನ್ನನ್ನ ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹಲಗಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಒಗಾಯಿಸಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸೈರನ್ "ಯಮ್ಮಾಆಆಆಆ ಬೇ, ಉಮಿ ನನ್ನ ಹಲಗಿ ಕಸಗೊಳ್ಳಾಕತ್ಯಾನ..." ‘ಸಾಯಿ ನಿಮ್ಮೌರ ಎಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ಯಮ್ಮಾಆಆಆ’ ಎಂದು ಬೈಯುತ್ತಾ ಅಂವಾ ಕಾಲ್ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಸಣ್ಣ ಮಾವನ ಹೆಸರು ಉಮೇಶ. ಮನೆಯ ಮೊದಲ ಮೊಮ್ಮಗು ನಾನಾದ್ದರಿಂದ ಅಚ್ಚೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೊನೆಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣಮಾವಂದಿರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೆ ಕರೆಯುವಷ್ಟು ಸದರ. ಈಗಲೂ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾವಂದಿರನ್ನು ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿನಾಯಿತಿ ದೊರೆತಿದೆ ನನ್ನ ಉದ್ಧಟನದಿಂದ. :)


ಶಿವರಾತ್ರಿ ಅಮವಾಸ್ಯೆ ಕಳೀತು ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕುಳ್ಳು ಕಟ್ಟಿಗೆಗೆಗಳನ್ನು ಬಚಾವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅಡಗಿಸಿಡುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಜಾಗೃತವಾಗಿಬಿಡೋದು. ಆದರೇನು ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕಾಮನ ಕಳ್ಳರೇ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಹಿರಿಯರು ಅವುಗಳನ್ನು ಅವಿಸಿಡುವುದು, ಈ ಚೋರರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ಅವುಗಳ ಸುಳಿವು ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯವರಿಂದ ಒದೆ ತಿನ್ನೋದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದ ದಿನಗಳವು. :) ಹಗಲು ಬಲು ಸಭ್ಯರಂತೆ, ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ್ದು ತಾವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ಇದೇ ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ೫-೫ ಇಲ್ಲಾ ೧೧-೧೧ ಕುಳ್ಳುಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಾಗ, ತಾವೀಗ ಕೊಟ್ಟರೂ ರಾತ್ರಿಯ ಕಳ್ಳತನ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಎಲ್ಲ ಮನೆಯವರೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊಡದೆ ಬೈದು ಅಟ್ಟುವ ಮನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಈ ಟೋಳಿಯ ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ, ಹಲ್ಕಟ್ ಮಾತುಗಳ ಸುರಿಮಳೆ, ಹಲಗಿ ಬಾರಿಸುವಿಕೆ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಗುಂಪು ಅಥವಾ ಟೋಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಹೆಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಸೀರೆ ಉಟ್ಕೊಂಡು ಹೆಣ್ಣಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ (ರತಿ-ಮನ್ಮಥ). ಆ ಹೆಣ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಡದವರ ಮನೆಯ ಗೇಟನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಕಾಲು ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಆ ಮನ್ನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೀರೆ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡ ಹುಡುಗ ಹಾಡ್ಯಾಡಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಾ, ಸತ್ತ ಗಂಡನನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಆ ಮನೆಯವರನ್ನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೊಯ್ಕೊಳ್ತಾ (ಕೋರಸ್ ಥರಾ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗರೂ ಹಲ್ಲುಕಿಸೀತಾ ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳೋರು) ಗೋಳಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಕೀಸರಬ್ಯಾಸರಾಗಿಯಾದರೂ ಆ ಮನೆಯವರು ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಿ ಎಂದು ಕನಿಷ್ಟ ೫-೫ ಕುಳ್ಳುಕಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಬೇಕು. ಗೇಟು ತೆಗೆಯದವರ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲದಲ್ಲೂ ಮಲಗಲು ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಈ ಹುಡುಗರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಆಟಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗದ ಹಿರಿಯರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಇವರ ಯಾವ ಸರ್ಕಸ್ಸಿಗೂ ಜಗ್ಗದೆ ಬಗ್ಗದೆ ಮನೆಯ ಅಗುಳಿ ಜಡಿದುಕೊಂಡು ತಾವು ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಗಪ್ಚುಪ್ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂಥವರಿಗಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಬಸವಳಿದು, ಅವರಿಗೆ ಸಹರ್ಸ ನಾಮಾರ್ಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಮನೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಜಾ ಅನಿಸೋದು ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹಲ್ಕಟ್ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಒದರುವ ಇದೇ ಹುಡುಗರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಾಲು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಲು ಸಭ್ಯರಂತೆ ಸೈಲಂಟ್ ಆಗಿ ಬರೀ ಹಲಗಿ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಕುಣಿಯೋರು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಸಧ್ಯ ತಮ್ಮ ಮಗ ಹಾಳಾಗಿಲ್ಲ ಉಡಾಳ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅನ್ನೊ ಸಮಾಧಾನ ಅಮ್ಮಂದಿರದಾದರೆ ಅಪ್ಪಂದಿರು ಮನಸಲ್ಲೇ ಮಕ್ಕಳ ಸೋಗನ್ನು ಕಂಡು ನಗುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ. ಅವರೂ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಯೇ ಅಲ್ವಾ ದೊಡ್ಡೋರಾಗಿದ್ದು! :)
ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳ್ಳು ಬಚಾವು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು ಎಂದು ದೊಡ್ಡವರು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುವಾಗಲೇ ಈ ಕಳ್ಳಕಾಕರ ಗುಂಪು ಅವರ ಮನೆಯ ಬಿದರಿನ ಗೇಟನ್ನೋ, ಕೊಡ್ಡನ್ನೋ (ಕೊರಡು), ಕಂಪೌಂಡನ್ನೋ (ಆಗೆಲ್ಲ ಕೆಲವರು ಸಿಮೆಂಟಿನ ಕಂಪೌಂಡ್ ಬದಲಾಗಿ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಕಟ್ಟಿಗೆ ನೆಟ್ಟು, ಮುಳ್ಳುತಂತಿಯ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು), ಇಲ್ಲಾ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ನೆನಸಿಟ್ಟ ರೊಟ್ಟಿ ಕೊಮ್ಮಣ್ಗಿಯನ್ನೋ ಲಪಟಾಯಿಸಿ ಅದನ್ನು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯವರೆಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು, ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವರೆದುರು ಕದ್ದವರು ತಾವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ರೆಂಟ್ ಕಾಲನಿಯ (ಬಿಜಾಪುರದ ಕೆ.ಎಚ್.ಬಿ ಕಾಲನಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋದೇ ರೆಂಟ್ ಕಾಲನಿ) ಹುಡುಗರಿರಬೇಕೆಂದು ಸಾಧಿಸಿ ಸುಭಗರಂತಾಡಿ ಕಾಮನನ್ನು ಸುಡುವಾಗ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುಳ್ಳುಕಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಡಗಿಸಿ ಇಷ್ಟೆತ್ತರ ಪೇರಿಸಿ ಗೋಪುರ ಮಾಡಿ, ಕಾಮದೇವನ ಪಟ ರಚಿಸಿ, ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಸುಡೋರು. ಕಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಸುಡಲು ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಅಂಗಣ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿದ್ದ ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಗುಡಿಸಿ, ನೀರು ಹೊಡೆದು ಸುತ್ತಲೂ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಊರಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರಪರಿಯ ದಾರ ಕಟ್ಟಿ (ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಟಿನ ಸೆರೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ತ್ರಿಕೋನಾಕಾರದ ಪರಪರಿಯ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನ ಸಾಲಾಗಿ ಒಂದಂತರದಲ್ಲಿ ದಾರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸುವ ಕೆಲಸವೂ ಹುಡುಗರದ್ದೇ. ಈಗಿನಂತೆ ಆಗೆಲ್ಲ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.) ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ನೈವೇದ್ಯದ ಸಿದ್ಧತೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ನೈವೇದ್ಯಗಳನ್ನು ಆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇರಿಸಿ, ಕಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಬೆಂಕಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಯಾರ ಓಣಿಯ ಬೆಂಕಿ ಎಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೇರಿತ್ತು ಅನ್ನೊ ಕಾಂಪಿಟೇಶನ್! ಆಗ ನೋಡಿ ಗೇಟಿಗೇ ಗೇಟನ್ನೇ ಕದ್ದವರು ನಮ್ಮವರಾ ಇಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದ ಓಣಿಯವರಾ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿದ್ದುದು. ಕಿಚ್ಚಿನ ಎದುರು ತಮ್ಮ ಪೌರುಷವನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಾ ನಗುವ ಹುಡುಗರೇ ಆ ಮೂಲಕ ಗೊತ್ತುಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು ಆಯಾ ಮನೆಯವರಿಗೆ.
ಕಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಸುಡುವ ದಿನದವರೆಗೂ ಮಕ್ಕಳು ಹೊಯ್ಕೊಂಡರೆ ಏನೂ ಅನ್ನದ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು, ತಾವೂ ಸುಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅರ್ಧ ಸಂಕೋಚ, ಅರ್ಧ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈಹಚ್ಚಿ ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಸುಖಕರವಾಗಿರಲಿ ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವತ್ತೇ ಲಾಸ್ಟ್ ಮುಂದಿನ ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆಯವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈಹಚ್ಚುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬೇರೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯಲ್ಲಾದ್ರೂ ಹಾಗೆ ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿತೋ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಅನಾಹುತ ಘಟಿಸಿದೆ ಅಂತಲೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳು ಮೋಜಿಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿದರೂ ಅದು ಅಪಶಕುನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಆ (ದೊಡ್ಡ) ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒದೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ!


ಹೊಯ್ಕೊಂಡ ಬಾಯಿಗೆ ಹೋಳಗಿ ತುಪ್ಪ!
ಕಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಸುಟ್ಟ ಮರುದಿನ ಅದೇ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ತಂದು ತಮ್ಮನೆಯ ಒಲೆಯನ್ನು ಉರಿಯುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ವಾಡಿಕೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಕಟ್ಟಿಗೆ ಜಮಾ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅಂದರೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಹನ್ನೊಂದೂವರೆಗೆಲ್ಲ ಉರಿಯತೊಡಗಿದ ಕಾಮಣ್ಣನ ಕಿಚ್ಚು ಮಾರನೇಯ ದಿನ ಹಗಲು ಹತ್ತಾದರೂ ನಿಗಿನಿಗಿ ಅನ್ನುವಷ್ಟು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಸುಕಿನಲ್ಲೇ ಬಂದೂ ಬಂದೂ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರಾದ್ದರಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ಎಂಟರ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬೂದಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿರೋದು. ಈ ಮಾರನೇಯ ದಿನವನ್ನು ಬೂದಿ ಚೆಲ್ಲುವ ದಿನ ಅಂತಾರೆ. ಅಂದು ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ. ಹೊಯ್ಕೊಂಡ ಬಾಯಿಗೆ ಹೋಳ್ಗಿ ತುಪ್ಪಾ ಅನ್ನೊ ಆದರ. ಯಾವುದೇ ಶುಭಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಪ್ರಶ್ಯಸ್ತವಾದ ದಿನವದು. ಶಿವರಾತ್ರಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆ ಆಗುವವರೆಗೂ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಶುಭಸಮಾರಂಭಗಳು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬೂದಿ ಚೆಲ್ಲುವ ದಿನದಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಸಮಾರಂಭಗಳ ಸಡಗರ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.


ಮೊದಲೆಲ್ಲ ರಂಗಪಂಚಮಿ ದಿನದಂದೇ ಬಣ್ಣ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ನಾನು ಬಣ್ಣ ಆಡುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೆ ಅದು ಬೂದಿಚೆಲ್ಲುವ ದಿನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು ಮತ್ತು ರಂಗಪಂಚಮಿಯ ದಿನ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆನ್ನುವಂತೆ ಗುಲಾಲ್ ಕೆಲವರ ಹಣೆ ಮತ್ತು ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನಲಂಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಣ್ಣ ಆಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಈಗಿನಂತೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ನೀರನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಬೀಸಿ ಎಸೆದು ನೋಯಿಸುವುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆಗ. ಆಗೇನಿದ್ದರೂ ಓಣಿಓಣಿಗಳಲ್ಲೂ ಗುಲಾಬಿ, ಹಸಿರು, ಜಾಂಬಳಿ, ಕೆಂಪು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದ ಡ್ರಮ್ಮುಗಳ ಸಾಲು. ನಮ್ಮಂಥಾ ಚಿಲ್ಟುಗಳನ್ನು ಸೀದಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗರು. ಅಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅದರಿಂದ ಬಚಾವು ಮಾಡುವ ಕಾಳಜಿ ಹುಡುಗರಿಗೆ. ಬಣ್ಣದ ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಕೋಟ್ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಹುಡುಗರು ಗಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ ಚೊಣ್ಣ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳನ್ನು ಹಿರಿದೆಳೆದುಕೊಂಡು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಿನಂತೆ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಳಚಿ ಎಸೆಯಲು ನಮಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ? :) ಆದ್ರೆ ಆಗಲೂ ಈಗಲೂ ಪುಟ್ಟಹುಡುಗಿಯ ಪೆಟ್ಟಿಕೋಟ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಬಿಳಿಬಿಳಿಯೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ನನ್ನ ಮಾವಂದಿರೇ ನನ್ನನ್ನ ಕುಳ್ಳರಿಸಿ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ವಾರ್ನಿಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮೀಸೆ ದಾಡಿ ಬರೆದು ನಡುವೆ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಉಳಿದ ಮುಖವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಗದರಿಕೆ ‘ನಿಮ್ಮಾರ್ಯಾಗರ ತಂದು! ಏನದು ಹೆಣ್ಣುಹುಡುಗೀಗೆ ಹಿಂಗ ಮಾಡೀರಿ. ಪಾಪ ಎಳೇ ಚರ್ಮ. ಏನರ ಆತಂದ್ರ ಗತಿ ಏನು?!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೊಬ್ಬರಿಯೆಣ್ಣೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವಂತೆ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡತ್ತೆಗೆ ಹೇಳಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಬಣ್ಣ ಸೋರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆತುಂಬಾ ಓಡಾಡುವ ನಮ್ಮನ್ನು ‘ನಿಮ್ಮ ಹೆಣಾ ಎತ್ಲಿ. ಏನ್ ಆಡ್ಕೋತೀರಿ ಮನಿ ಹೊರಗs ಆಡ್ಕೋರಿ. ಎಷ್ಟ ಸಲಾ ಅಂತ ನೆಲಾ ವರಸ್ಲಿ ನಾ! ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮನ್ಯಾಗ ಕಾಲಿಟ್ರ ಒಬ್ಬೊಬ್ರ ಕಾಲ್ ಮುರೀತೀನಿ’ ಎಂದು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಬಯ್ಯದೆ ಹೋದರೆ ಬಣ್ಣ ಆಡಿದ ಖುಷಿ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಆಗ್ತಾನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತಾಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ನಮ್ಮನ್ನ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ! :D :)
ಬಣ್ಣ ಆಡೋದು ಕೇವಲ ಅವರವರ ಓಣಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಓಣಿಯ ಟೋಳಿ ಆ ಓಣಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಎರಚಿ ಅವರಿಂದ ಬಣ್ಣ ಎರಚಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಓಡಿ ಬರುವುದೂ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇನ್ನೊಂದು ಓಣಿಯವರು ಯಾರಾದರೂ ಪಾಪದವರು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅವರನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಅಂದಗೊಳಿಸಿ ಕಳಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಮೋಜು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಎದುರಿನವರೂ ಸಜ್ಜಾಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಉಜ್ಜಿ ಉಜ್ಜಿ ತೊಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಹೋಗದೆ ಕಿವಿ, ಕತ್ತು, ಕಣ್ಣ ಕೊನೆ, ಅಂಗೈ, ಕಾಲು, ಬೆನ್ನು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇಬಿಡುವ ಬಣ್ಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೋಗಲು ವಾರವೇ ಬೇಕಾಗೋದು.


ಬಸುರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಆಡಿದ ಬಣ್ಣವೇ ನಾನಾಡಿದ ಕೊನೆಯ ಅದ್ದೂರಿಯ ಬಣ್ಣ... ಡಾಕ್ಟ್ರು ನನಗೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಬೆಡ್‍ರೆಸ್ಟ್ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಗುಡ್ಡದಂಥಾ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಓಣಿ ತಿರುಗಿ ಬಣ್ಣ ಆಡಿದ್ದೆ. :) ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರು ಬಣ್ಣ ಆಡುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂತಸಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಪ್ರತೀ ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಹಳಬರಂತೆ ನಾನೂ ”ಏನೇ ಅನ್ರಿ, ಆಗಿನ ದಿನಗೋಳ ಮಾಜಾನ ಬ್ಯಾರೆ’ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂದ್ರೆ ಅಸಹ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸೊ ಕಾಲ್ಡ್ ಸಫೋಸ್ಟಿಕೇಟೆಡ್ ಮನೆಯ ಜನರಿಗಾಗಿ ಹೋಳಿಗೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತೇನೆ, ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈಹಚ್ಚಿ ಹೊಯ್ಕೊಂಡು, ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ವರ್ಷವಿಡೀ ಯಾವತೂ ಬರದಿರಲಿ ಎಂದು ಕಾಮನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ. :)


ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಗೂಗಲ್‍ನಿಂದ ಮಲಯಾಳಂ ಬ್ಲಾಗ್ ಒಂದರಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿಂಡಿದ್ದು.

Thursday, March 9, 2017

ಮೈಲಿಗೆ

"ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ನೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತ್ಕೋಬೇಕು ನಾನು. ನಿಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀರಾ ಪ್ಲೀಸ್? ಪ್ಲೀಸ್..."

ಮರಳಿ ತನ್ನೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ಆ ಹತ್ತು ದಿನದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದ ಅವನು ಆರ್ದ್ರತೆ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣು ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಆಕೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೂಂ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಿನ ಕಳಿಸಲು ಬಂದವನು ಕೇಳಿದ, "ನೆನಪಿದೆಯಲ್ವಾ?" ಮತ್ತದೇ ಕೋರಿಕೆಯ ಕಣ್ಣು.

ಮುಂದೆ ತಾವು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವ ಕಳವಳಕ್ಕೀಡಾಗಿ, ಅವನ ಕೋರಿಕೆ ಈಡೇರದೇ ಹೋದರೆ... ಎನಿಸಿ, ಬಸ್ ಬಿಡುವ ಮೊದಲು, "ಹೋಗ್ಬರ್ತೀನಿ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನೆದುರು ನಿಧಾನ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು ಸಂಕೋಚವನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡು.

ಚಾಚಿದ ಕೈ ಸೇರಿದ ಅವನ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಒತ್ತಿ, ‘ಇಗೋ, ನಿಮ್ಮಾಸೆ ನೆರವೇರಿಸಿದೆ’ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಸುನಗುತ್ತಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ.

ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯದ ಝಳ ಕಂಡು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಆಘಾತ! ಥಟ್ಟನೆ ಕೈ ಎಳೆದುಕೊಂಡವಳು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಂಗ ಹೊರಟ ನಗೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಬಸ್ ಚಲಿಸಿ ಅವನು ಕಣ್ಣಿಂದ ದೂರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣೀರು ನಗೆಯನ್ನಳಿಸಿತು.

ಅವನ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಾಗಿ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದು ವಿನಾಕಾರಣ ಮೈಲಿಗೆಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಹೋಯಿತು...


- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್

Monday, March 6, 2017

ಹಣತೆ

ಹೊತ್ತೆನವ್ವ ಹಣತೆಯೊಂದ ಕಾರಿರುಳ ಸೆರಗಿನಲಿ
ಬೆಳಕ ಮೀಯಿಸುವೆನೆನುತ ಬಂದ ಸೂರ್ಯ ಮಿಂದು ಹೋದನವ್ವ
ಹಣತೆಯೆಂಬ ಸದರ ಅವಗೆ ತೊರೆದು ಹೋದನವ್ವ ನನ್ನ
ಮಡಿಲು ತುಂಬಿತವ್ವ!


ಚಂದ್ರ ತಾರೆಯರ ನಗರ ತೊರೆದು ಸೂರ್ಯನಗರಿಗೆ ಬಂದು
ಸರ್ವರ ಸಾಕ್ಷಿಯಲಿ ಹಣತೆ ಹೆತ್ತೆನವ್ವ, ಸೂರ್ಯಮರಿಯ ಹೆತ್ತೆನವ್ವ!
ಎಣ್ಣೆಯಿಲ್ಲ ನೀರಿಲ್ಲ ಹಸುಗಂದನ ನೆತ್ತಿಯಲಿ
ಉರಿಸಿ ಉಸಿರ ಮೈ ನೆಣವ ಎಣ್ಣೆಯಾಗಿಸಿದೆನವ್ವ


ಅಟ್ಟಿದನವ್ವ ಸೂರ್ಯ ಬಂದು ಉಟ್ಟ ದಟ್ಟಿಯ ಸೆಳೆದು
ಹೊರಗೆ ಅಟ್ಟಿದರವ್ವ ಜನರು ದೂರವಿಟ್ಟರವ್ವ
ತಮವ ಕಳೆದನೆಂದು ಹೊಗಳಿ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿದರು ರವಿಯ
ಒಡಲ ಕಂದನೊಡನೆ ನಾನು ಮೂಲೆ ಸೇರಿದೆನವ್ವ ಇತ್ತ ಮೂಲೆ ಸೇರಿದೆನವ್ವ!


- ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಾಟೀಲ್.